Clock Opera @ Rotown, Rotterdam

Na het uiteenvallen van The Corrections in 2008, voelde frontman Guy Connelly vrijwel direct opnieuw de behoefte om zijn muzikaliteit te uiten. Nog geen jaar later startte hij Clock Opera. Aanvankelijk als eenmansband, maar al snel groeide het project uit tot een vierkoppig gezelschap. Na de release van debuutsingle ‘Once And For All’ in 2010, verscheen eerder dit jaar de eerste plaat van de band: Ways To Forget. Het is een van de betere debuutplaten die 2012 tot nu toe rijk is en staat vol met bij vlagen venijnige indietronica met Connelly’s hoge, aangename stem als belangrijke pilaar. Vanavond zien we in Rotown of de band die prima plaat live ook over weet te brengen.

Zelf prefereren de vier het stempel ‘chop pop’, dat ze zelf hebben geïntroduceerd. Het houdt in dat er een flinke variëteit aan geluiden op een hoop wordt gegooid en samengesmolten tot iets moois. Die term doen ze vanavond eer aan, want nog geen kwartier na aanvang wordt er al vrolijk huis-, tuin- en keukengerei gehanteerd om zodoende leuke geluidseffecten te creëren. De meeste melodieën leunen voornamelijk op sterke spel van toetsenist Dan Armstrong (ex-The Rushes), die evenals de andere bandleden duidelijk plezier uitstraalt. Er wordt zo nu en dan wat gelachen onderling, het publiek wordt sporadisch opgezweept en een aangenaam sfeertje is dan ook al snel een feit.

Het optreden van een klein uur kent een sterke setlist, met heel af en toe ruimte voor een aangenaam rustmomentje (‘Let Go To The Lifeboats’, waarbij het pijnlijk duidelijk wordt hoe rumoerig Rotown is), maar het zijn de nummers die op plaat ook al het sterkst bleken die de show stelen. De singles ‘Lesson No. 7’ en het aanstekelijke ‘Belongings’, die, zo blijkt uit de publieksreactie, voor de meeste naamsbekendheid hebben gezorgd en prijsnummers als ‘The Lost Bouys’ en ‘11th Hour’ doen het vanavond meer dan uitstekend in Rotterdam. Connelly vertelt al vroeg in het optreden dat dit hun eerste show is waarbij zij de enige band op het affiche zijn, maar die positie dragen ze met verve. Een spanningsboog minder dan een uur volhouden, is geen enorme opgave, maar louter sterke uitvoeringen van goed tot uitstekende liedjes spelen, is slechts weinig beginnende bands gegeven. Een van de betere nieuwkomers van het jaar.