Na een bomvol festivalseizoen neemt het Deense zestal The Asteroids Galaxy Tour geen rust. Nog voordat de band een tour doet in Amerika, worden er nog wat shows in Nederland afgewerkt. De ochtend voor het optreden in het Paard van Troje zijn de Denen nog bij Giel op 3FM. Zeker vroeg opgestaan, maar van vermoeidheid is geen sprake.
De Nederlandse band The Color Ones weet de zaal al redelijk warm te spelen met opzwepende popliedjes en goed gemengde zangstemmen. Dit is prettig, maar absoluut niet nodig. Bij de karakteristieke verschijningen van The Asteroids Galaxy Tour krijg je het al bloedheet. Wanneer The Color Ones zijn uitgespeeld is het nog even wachten op de hoofdact.
Daar is dan na ongeveer een kwartiertje de gitarist, maar nu toetsenist, Mikkel. Met ontbloot bovenlijf betreedt hij het podium. De rest van de band volgt, aangekleed en wel. Als laatste komt de in glitter gehulde frontvrouw Mette Lindberg op, met zonnebril. Wat een verschijning. Als waar stijlicoon wacht ze het intro van haar jongens af. Zonder al teveel gedoe wordt ‘The Sun Ain’t Shining No More’ ingezet. Lindberg staat vanaf het begin op de rand van het podium. Ze maakt echter niet alleen contact met het publiek tegenover haar, maar ook de balkons worden regelmatig door de blauwe kijkers van Mette bij het concert betrokken.
Als band is het moeilijk niet ten onder te gaan aan de verschijning van Lindberg. Dit lost The Asteroids Galaxy Tour echter prima op door te laten zien dat bijna ieder bandlid meerdere instrumenten beheerst: ze wisselen constant van positie. Zo zijn de blazers vaak achter de toetsen te vinden, net als de gitarist. Ook bassist, en tevens producent van de band, Lars Iversen verdient credits. Tijdens het nummer ‘Lady Jesus’ bewijst Iversen erg creatief te zijn met effecten op de bas, iets wat vaker gedaan mag worden in de popmuziek.
Ondanks een energiek begin van de set, kent het optreden ook een meer mellow moment. Vanaf ‘Crazy’ doen de Denen het ietwat rustiger aan. Mette klinkt tussen de nummers door bovendien wat verkouden en heeft zo af en toe een slokje water nodig. Overigens lijdt de stem van Lindberg niet onder haar vermoede verkoudheid. In ‘Cloak and Dagger’ laat de zangeres maar al te goed horen dat haar stem live net zo bijzonder klinkt als op de twee albums. De momenten waarop de band een stapje terug doet, zijn geen straf voor het publiek. Na al het heftige dansen, moet er immers energie bewaard worden voor het spectaculaire einde. Later bij ‘Theme From 45 Eugenia’ kan de opgespaarde energie weer los worden gelaten.
Al met al een set met niet teveel geklets, maar gewoon muziek. Bekend is dat The Asteroids Galaxy Tour haar muziek niet maakt vanuit het persoonlijke leven van de bandleden. Het moet over filmpersonages kunnen gaan, maar niet over hun eigen liefdesleven. Dat zorgt voor een show zoals die niet vaak wordt gespeeld: niet lullen, maar spelen.
Je kunt geen reactie achterlaten.