Het is zo’n avond waarop je merkt dat de herfst eraan komt. Voor veel bands is de herfst van je carrière het moment dat je ermee ophoudt. Stoppen op je hoogtepunt, of net daarna, is hoe men dat noemt. Voor Ultravox kwam er na de herfst en winter echter weer een nieuw voorjaar. In 1996 hield de band er mee op, maar twaalf jaar later begon het toch weer te jeuken. Dit jaar kwam zelfs de nieuwe plaat Brilliant uit en vandaag speelt de band in Tilburg.
Toen Ultravox uit elkaar ging was ik elf jaar oud, dus de gloriedagen heb ik niet meegemaakt. Toen ik echter dat jaar een radio kocht van mijn spaarcentjes had ik maar twee cd’s. Eentje van Bryan Adams en een single van Wet Wet Wet. Gelukkig kreeg ik toen wat cd’s zonder hoesjes. Een daarvan was van Ultravox en als je maar een paar platen hebt dan blijven die je bij omdat je ze helemaal grijs draait. De new wave rock heeft me nooit helemaal verlaten en hier sta ik dan als waarschijnlijk één van de jongste bezoekers.
Gezien de actieve jaren van Ultravox duurden van 1974 tot 1996 is het niet verbazend dat een wat ouder publiek zich verzameld heeft in de gedeeltelijk afgezette, grote zaal. De meeste bezoekers staan dan ook ruim van te voren in de zaal te wachten tot de band gaat beginnen. Er worden verhalen uitgewisseld over vroeger en men heeft er duidelijk zin in.
Ultravox speelt vandaag met de klassieke line-up uit haar gloriedagen. Midge Ure, Warren Cann en Billy Currie waren er toen ook bij samen met Chris Cross die ooit de band oprichtte. De eerste set van ongeveer 55 minuten speelt de band vooral werk van de nieuwe plaat. Natuurlijk is de stem van Ure niet meer wat hij geweest is, wat vooral bij ‘The Voice’ te horen is, maar de band speelt verbazend strak en energiek. Cross danst vrolijk rond met zijn basgitaar.
De hitjes bewaart de band echter tot na de pauze, waar de eerste tonen van ‘Vienna’ de nodige beweging brengen in het publiek wat tot dan toe wat onwennig het schouwspel heeft bekeken. Een enkeling begint zelfs wat danspasjes te maken. Na een uur en kwartier spelen gaat de band nog even van het podium om op adem te komen en het publiek in staat te stellen haar waardering hoorbaar te maken.
Uiteraard volgt dan als toegift nog de hit ‘Dancing With Tears In My Eyes’. De groep lijkt zich nu toch een beetje te laten gaan van het wat statische optreden wat we tot dusver gezien hebben. Ultravox speelt nog altijd mooie, romantische muziek die je grijpt. Toch maar eens die oude platen afstoffen.
Je kunt geen reactie achterlaten.