Terwijl het legendarische Refused er niet in slaagt om 013 uit te verkopen staat helemaal aan de andere kant van Nederland de legende in wording Between the Buried and Me in de kleine zaal van de Amsterdamse Melkweg. ‘Special guests’ Periphery en The Safety Fire gaan we uit de weg, voor ons is er maar één band die er toe doet vanavond.
Between the Buried and Me (de bandnaam komt trouwens van het Counting Crows nummer ‘Ghost Train’), bracht onlangs The Parallax II: Future Sequence uit, maar de eerste Nederlandse show die in het teken staat van deze nieuwe plaat wordt afgetrapt met het ruim veertien minuten durende ‘White Walls’. Gelijk is te zien dat de band in vorm is en, belangrijker misschien wel bij een band als deze, gelijk is te horen dat het geluid erg prettig afgesteld staat.
Frontman Tommy Rogers is erg goed bij stem, maar laat ook het publiek deelgenoot zijn door de kids vooraan mee te laten schreeuwen. Weinig bands kunnen een optreden zo magistraal beginnen als Between the Buried and Me dat vanavond doet: de gitaren scheuren, de drums donderen en de bass en keys houden de diepte in de muziek. Weinig bands hebben zulke sterke gitaristen als Between the Buried and Me en gitaartandem Dustie Waring en Paul Waggoner hebben na dit openingsnummer al meer gesoleerd dan menig andere gitarist dat in zijn gehele carrière dat doet.
Natuurlijk laten de heren ook tracks van die nieuwe plaat horen, een kwart van de setlist bestaat uit nummers van The Parallax II. En om een beeld te schetsen: een kwart, dat zijn twee nummers. Niet de minsten, want ‘Astral Body’ en ‘Lay Your Ghosts To Rest’ zijn heel sterk en zitten qua sound ‘all over the place’. Ondertussen stijgt de bierconsumptie in de Amsterdamse zaal en heeft de geluidsman te veel gedronken, want het logge eerste gedeelte van ‘Sun of Nothing’ komt totaal niet over, hoe jammer dat ook is.
Alsof de geluidsman wakker wordt tijdens de cleane partijen van het nummer, want daarna zit er iets meer helderheid in het geluid. De twee tracks van The Great Misdirect (setlist staat hieronder) klinken gelukkig een stuk beter. De kids vooraan nemen het niet zo nauw voor wat betreft iets helderder of iets logger of iets beter of iets kutter geluid. Zij zingen mee en gooien de voetjes van de vloer. Na zes nummers zijn we ruim een uur verder en is de reguliere set afgelopen. Gelijk horen we Queens ‘Bohemian Rhapsody’ infaden en hierdoor denkt een deel dat de koek al op is. Maar nee, de heren spelen doodleuk mee met de klassieker en als Rogers met een Freddy Mercury-masker op deze heel behoorlijk evenaart blijkt dat iedereen in de Oude Zaal vanavond uit zijn hand eet. En zeg nou zelf, van dit vijftal kan je het hebben. De fans van vroeger worden beloond, want het vijftal sluit af met een snoeiharde versie van oudje ‘Mordecai’. Refused bracht jaren geleden The Shape of Punk to Come uit, maar Between the Buried and Me is The Shape of Metal to Come. Wát een band.
Setlist:
- ‘White Walls’
- ‘Astral Body’
- ‘Lay Your Ghosts to Rest’
- ‘Sun of Nothing’
- ‘Disease, Injury, Madness’
- ‘Fossil Genera – A Feed From Cloud Mountain’
- Toegift
- ‘Bohemian Rhapsody’ (Queen cover)
- ‘Mordecai’
