(Dutch FilmWorks) Wanneer de uit Londen afkomstige David (Xavier Samuel) tijdens een rondreis op het eilandje Tuvalu de Australische Mia (Laura Brent) tegenkomt is het liefde op het eerste gezicht. Uiteindelijk volgt zelfs die ene vraag. Aangezien David wees is gaan zijn drie beste vrienden Tom, Graham en Luke met de nodige tegenzin mee naar Australië voor de grootse bruiloft. Daar leren ze de niet bepaald doorsnee familie van Mia kennen, bestaande uit een lijpe vader, lesbische zus en levenslustige moeder (Olivia Newton John). Senator Jim Ramme ziet dit bovendien als de ideale gelegenheid om zijn politiek stokje over te dragen aan dochterlief Mia.
Onderweg naar Down Under leren we het viertal vrienden beter kennen. Mooi meegenomen is die verbale en non-verbale Britse humor waarin zelfs heel Australië schaamteloos voor gek wordt gezet. Vooral Graham (Kevin Bishop) maakt onmiddellijk indruk als de aan een melk-allergie lijdende, ietwat verwijfde jongen die als ‘fashion statement’ een Hitler / Charlie Chaplin snor laat staan. Hij heeft zijn hart op de goede plek, maar doet alles net verkeerd.
Om de twee tortelduifjes wat tijd alleen te gunnen besluiten de drie vrienden op eigen houtje van het vliegveld naar het huis van de senator te reizen. Onderweg heeft Tom namelijk ook nog wat weed op te halen voor het vrijgezellenfeest. Tijdens de vlucht gebeurt er al genoeg maar bij de ‘intieme’ drugsdealer beginnen de problemen pas echt. Uiteindelijk eindigt de avond in dronken toestand bij de politieke mascotte van Jim, een ram. Sowieso bestaat er een aparte band tussen ‘het schaap’ en Australië. Kijk maar naar Peter Jacksons debuut Bad Taste of Black Sheep.
In ware Hangover-stijl zien we het viertal ‘s morgens wakker worden. Het is tijd voor de bruiloft, maar de heren ontdekken het ene na het andere probleem. Bovendien is Luke nog altijd moedeloos vanwege zijn stukgelopen relatie en blijft maar drinken. Aan Tom en Graham om de zooi op te ruimen zodat David zich kan focussen op zijn belangrijke dag. Je kan je afvragen welke chemie er speelt tussen het aanstaande echtpaar naarmate hét moment nadert, maar de vriendschap tussen de vier kerels is ondanks de verschillende karakters erg hecht. Naast de vele slapstickmomenten en onderbroekenlol krijgen we enkele welgemeende en overtuigende dialogen voorgeschoteld. Tom (Kris Marshall) is als een grote broer voor David terwijl Luke (Tim Draxl), ondanks zijn quasi suïcidale instelling, een ‘best man’ probeert te zijn. Uiteindelijk hebben ze elkaar allemaal nodig en zijn ze praktisch familie.
Regisseur Stephan Elliott, bekend van Adventures of Priscilla, Queen of the Desert uit 1994, brengt het geheel met een goed tempo in beeld. Hij geeft het verhaal de tijd om te ontwikkelen en wanneer er van alles blijft misgaan krijgen we op een overzichtelijke manier de reeks rampscenario’s voor ogen. Interessant zijn de diverse cameravoeringen en passende montage. De soundtrack is opmerkelijk met filmmuziek die lijkt op die van Buurman & Buurman, terwijl de Wedding Band onverstoord blije covers blijft zingen wanneer het feest de ene na de andere klap moet incasseren. Ook de theme van Skippy huppelt bijvoorbeeld voorbij tijdens een beladen moment.
Deze ingrediënten zorgen voor een brede grijns op je gezicht, samen met het puike acteerwerk van het mannelijke kwartet en de memorabele verschijning van ex-sexbom Olivia Newton John. Toch is A Few Best Men flink te grazen genomen door de pers. Sommige zaken zijn misschien inderdaad wat vergezocht en hebben we al eerder gezien. Toch, als je kijkt in welke situaties iedereen terechtkomt, zouden er ook in het echte leven rare dingen kunnen gebeuren. Zeker als er drugs, alcohol en wapens voorhanden zijn. Al met al verdient A Few Best Men daarom op zijn minst een kijkje.
Nu in de bioscoop
Je kunt geen reactie achterlaten.