Will and the People houdt van Nederland. Deze zomer stond de band op zo’n beetje elk groot festival dat ons land rijk is. Van bevrijdingsfestival Groningen tot Appelpop en van Pinkpop tot Lowlands. Nu zijn de mannen eventjes terug in Nederland. Vanavond staan ze in een uitverkocht Hedon in Zwolle. En dat is feest.
Meteen bij opkomst gooit frontman Will Rendle een banaan in het publiek en zet een roze hoed met rode hartjes op. ‘Fuck hell yeah’, begroet hij de zaal. De eerste vier nummers die de band speelt, zijn van het nieuwe album dat nog niet uit is in Nederland. Onbekend terrein voor het publiek, maar dat maakt niet uit. Er wordt gedanst, gedanst en nog meer gedanst.
Al snel wordt duidelijk waarom Will and the People zo van Nederland houdt. Niet alleen vanwege de festivals, maar ook vanwege de wiet. Op het podium wordt een grote joint opgestoken en iedereen neemt wat hijsjes. Spelen en blowen tegelijk? Geen probleem toch.
De band doet vanavond niet aan een setlist. Er komen veel nieuwe nummers voorbij, maar ook bekendere nummers als ‘Troubled Pro’, ‘The Game’, ‘Propellerheads’ en ‘Salamander’. Het nummer ‘Holiday’ wordt gemixt met het nummer ‘We No Speak Americano’ van Yolanda Be Cool. Het publiek brult vrolijk mee.
Maar pas bij de toegift, de grote hit ‘Lion In The Morning Sun’, staat de zaal op zijn kop. Als twee meisjes het podium opklimmen, is dat voor de rest van het publiek het startsein. Binnen no-time staat de halve zaal op het podium te springen. Will Rendle crowdsurft over het publiek en iedereen zingt mee. Dit is Will and the People zoals het bedoeld is.
Muzikaal gezien is Will and the People niet geweldig en waarschijnlijk geen blijvertje. Maar de grootste kracht is dat de band is zoals haar publiek: enthousiast, chaotisch en bovenal viert ze feest. Will and the People is nog niet moe van Nederland en Nederland is nog niet moe van Will and the People. Want eerlijk, wie houdt er nou niet van een feestje?
Je kunt geen reactie achterlaten.