‘Are you hungry? I hope so, cause we’re serving it up!’ Met deze uitspraak maakt Robert Cray vanavond in de Effenaar direct duidelijk dat hij na ruim dertig jaar in het vak zijn verve nog niet verloren heeft. Sterker nog, met zijn nieuwe album Nothing But Love lijkt zijn carrière als bluesbaas nog steeds bergopwaarts te gaan, een feit dat enkel onderstreept wordt door het optreden vanavond.
Het Britse The Motives is openingsact. De door gitarist Matt Taylor opgerichte rhythm and bluesband is relatief jong, maar bestaat toch uit enkel ervaren muzikanten: elk van de bandleden heeft zijn sporen ergens anders in de muziekwereld verdiend. Hun spel is strak en het speelplezier straalt van het podium, maar toch lijkt het optreden zijn uitwerking te missen. Hoewel een nummer als ‘Cookie Jar’ wel dat typische bluessfeertje oproept, blijft de magie van het optreden weg. Ook de stem van Taylor is niet de sterkste. Alhoewel in principe een goed optreden, blijven de nummers niet hangen en dat is jammer.
Hoe anders is dat met de hoofdact van vanavond. Robert Cray is werkelijk een fenomenaal gitarist en heeft een prachtig eigen stemgeluid. Het publiek lijkt wel nog even los te moeten komen, maar na de hit ‘Right Next Door’ lijkt iedereen tevreden en krijgt Cray de zaal in zijn totaliteit mee. Uitschieter ‘Smoking Gun’ krijgt zelfs zowaar de voeten van de vloer. Geen wonder, de vermenging van blues met pop klinkt simpelweg heerlijk. Het is rhythm and blues zoals dat in zijn oorspronkelijkheid was bedoeld: een meer swingende vorm van de blues met soul en jazzy invloeden. Zeker niet te verwarren met r&b; officieel een afkorting van het genre, maar een meer moderne en dansbare variant die niet zelden samen gaat met elektronica en hiphop.
Bijzonder is dat er geen vaste setlist lijkt te zijn vanavond; Cray en zijn mannen overleggen na afloop van ieder nummer wat de volgende gaat worden. Het draagt alleen maar bij aan de relaxte, spontane toon van het optreden. Een toon die ook niet ten minste wordt gecreëerd door de sympathie van Cray. Zijn bedankjes (‘thank you so, so very kindly’) zijn niet van de lucht en bij de toegift verblijdt hij de zaal met maar liefst drie nummers. Het is geen raadsel waarom Robert Cray na meer dan dertig jaar nog steeds overal mag terugkomen.
Je kunt geen reactie achterlaten.