(Boekerij) Toen aan de Harry Potter-serie een einde kwam, dachten velen dat J.K. Rowling nooit meer iets zou schrijven. Toen ze vervolgens met Tales of Beedle the Bard kwam, wat inspeelt op een verhaaltje uit Harry Potter, voelden de critici zich gesterkt in hun mening. Met Een Goede Raad weet J.K. Rowling echter het tegendeel te bewijzen en vestigt ze zich als een volleerd schrijfster van fictie voor volwassenen.
Een Goede Raad vertelt het verhaal van een groepje inwoners van het idyllische, typisch Engelse dorpje Pagford. Er spelen verschillende verhaallijnen die uiteindelijk op een Love Actually-achtige manier bij elkaar komen. De hoofdlijn gaat om de dood van Barry Fairbrother, geliefd gemeenteraadslid in Pagford. De lege plek die hij achterlaat moet gevuld worden, waardoor er een vuile strijd losbarst onder de gegadigden. J.K. Rowling laat geen enkel thema ongemoeid: liefde, vreemdgaan, drugs, zelfmoord, armoede, automutilatie, smaad, kortom: de lijst is eindeloos. Door deze opsomming lijkt het te veel ellende te zijn voor één boek. Niets is minder waar. Door alle verschillende verhaallijnen blijft het geloofwaardig en schetst Rowling een realistisch beeld van het gemiddelde leven in een klein dorp wat waar dan ook ter wereld had kunnen zijn. De eerste hoofdstukken zijn misschien wat moeilijk te volgen door de grote variëteit aan karakters, maar wanneer de lezer iedereen van elkaar weet te onderscheiden kunnen de intriges beginnen.
Een Goede Raad is dan ook als een goede serie op tv, je moet en zal weten hoe iedereen uiteindelijk terecht komt. Rowling boeit, vermaakt en ontroert. Eigenlijk heeft Een Goede Raad alles wat je van een goede roman verwacht. De Harry Potter-liefhebber zal Rowling niet meer terug herkennen, en dat is knap. Echter, dat Een Goede Raad platvloers en grof zou zijn is schromelijk overdreven, het is eerder als realistisch te typeren. Het leven is immers nergens alleen maar rozengeur en maneschijn, toch?
Pingback: Things I love in Autumn | Life in Fives