Phantom Limb @ Rotown, Rotterdam

Zangeres Yolanda Quartey stond met haar band Phantom Limb op een van de heetste dagen van het jaar op Lowlands, maar in Rotown is het nog heter zegt ze terwijl ze haar bezwete gezicht met een handdoek dept. Het zegt meer over de inspanning die de zangeres levert dan over de daadwerkelijke temperatuur in de kleine Rotterdamse zaal. In een zwart met gouden kaftan zet Quartey een flinke keel op, onderwijl haar bandleden aansporend met stampende voeten. De vele waterflesjes op het podium, die in rap tempo door Quartey leeggedronken worden, dansen mee op de maat.

Het uit Bristol afkomstige Phantom Limb bracht dit jaar The Pines uit, haar tweede plaat. Een redelijk goed ontvangen Brits country- en soulalbum met een dikke Amerikaanse saus overgoten. De band kreeg pas echt naamsbekendheid door het eerder genoemde Lowlands-optreden van deze zomer. Daar stond Quartey, slechts ondersteund door toetsenist en gitarist, vroeg op de zaterdagmiddag geprogrammeerd en verraste iedereen met haar krachtige, warme stem. Het schijnt dat The Pines zelfs de best verkochte plaat op Lowlands 2012 was.

Voor de Nederlandse tour – vijf shows waarvan die in Rotown de laatste is – heeft Quartey een volledige band meegenomen. Twee gitaristen, een contrabassist, een zeer geconcentreerde drummer en een toetsenist die eruit ziet alsof hij uit de jaren zeventig geteleporteerd is. Niets mis met de band, die strak speelt, maar het is Quartey die de meeste aandacht opeist.

Muzikaal gezien is Phantom Limb namelijk niet zo spannend. De eerste helft van het optreden worden er vooral rustige countrynummers gespeeld die niet zouden misstaan als soundtrack voor een zondags autoritje. Misschien komt de langzame start doordat Quartey zichzelf lichtelijk schor gezongen heeft in de vier voorgaande shows. Volgende keer moet ze haar pit maar iets beter doseren.

Pas in de tweede helft van de set, met het inzetten van nummers als ‘Withering Bones’ en ‘The Pines’, begint het een beetje te swingen en komt ook de soulkant van Phantom Limb tot uiting. Quartey slaat met een tamboerijn op haar stevige dijen en een roadie mag voor één nummer de banjo bespelen. Met het nummer ‘Gravy Train’ begint de show zelfs een beetje te rocken. Het doet in de verte denken aan de jaren zeventig rock van de Allman Brothers band.

Phantom Limb klinkt dan ook behoorlijk retro. Het verklaart het hoge percentage grijze koppies in de zaal. Dit is gelijk ook haar makke, want erg verfrissend klinkt het niet. Het retro karakter wordt extra onderstreept met een easy listening-klassieker van Little Feat en ‘Angel of Death’ van Hank Williams. Bij voorgaande optredens trapten ze af met dit nummer, vanavond dient het als toegift en dat is een goede keuze. Onversterkt in het midden van de zaal krijgt de gloedvolle gospeluitvoering van het nummer iets samenzweerderigs. Het is zo’n ontroerend moment tijdens een concert waarvan je later kunt zeggen: ik was erbij. Phantom Limb bewaarde in Rotown het beste tot het laatst, maar had wel iets eerder uit de startblokken mogen komen.

Tekst: Saskia Naafs

Fotografie: Leonie Poot