Misschien is The Gaslight Anthem wel het perfecte voorbeeld om te laten zien dat het niet per definitie bergafwaarts met je hoeft te gaan wanneer je uit New Jersey komt. Al snel wisten zanger Brian Fallon en zijn mannen Bruce Springsteen tot hun fanschare te rekenen en sinds het verschijnen van debuutplaat Sink or Swim in 2007 heeft de band wat releases betreft geen enkel moment van zwakheid gekend. In de zomermaanden verscheen Handwritten, de vierde plaat van de –toch wat brave- punkrockers.
Wat braaf, zo is ook de liveshow vanavond in een stijf uitverkocht Paradiso, waar het qua temperatuur wel eens beter toeven geweest is. Het is overigens niets nieuws, het brave live-imago van de Amerikanen. Dat zagen we ook al tijdens Pinkpop, waar het gezelschap een graag geziene gast is (2009 en 2011). Ook het publiek is bijzonder braaf, het aantal moshpits na anderhalf uur The Gaslight Anthem is welgeteld nul.
Die braafheid doet gelukkig niets af aan de kwaliteit die de mannen vanavond afleveren. Zelden hebben ze ons teleurgesteld en de jongste langspeler is daarop geen uitzondering. Hoewel Handwritten vanavond vanzelfsprekend de boventoon voert, is het de eerste twintig minuten vooral goed toeven met het beste van het oudere materiaal, zoals ‘Old White Lincoln’ en ‘The 59’ Sound’ Vooral laatstgenoemde maakt daarbij veel indruk. Het tempo ligt hoog, de uitvoeringen zijn fel en strak. Fallon heeft zo nu en dan tijd voor een grapje of wat leuke uitspraken hier en daar, maar het gaspedaal blijft behoorlijk ingedrukt.
Een trio nieuwe nummers is het vervolg, waarna eventuele overgebleven twijfels over het nieuwe album definitief de prullenbak kunnen. Het mogen dan misschien wel vrij veilige nummers zijn, zonder al teveel instrumentale uitstapjes, maar live is het louter pure klasse die het vijftal (aangevuld door Ian Perkins op gitaar) etaleert. Het is dan ook doodzonde dat het geluid nogal wat te wensen over laat. Op de balkons heb je er een flinke kluif aan Fallon fatsoenlijk te horen, terwijl het gehoor op de vloer juist teveel vocalen binnen krijgt. In combinatie met het feit dat de zanger vanavond niet al te geweldig bij stem lijkt, zorgt dit ervoor dat het optreden van ‘uitstekend’ naar ‘goed’ degradeert.
Feit blijft echter dat ‘Gaslight’ met zoveel goed materiaal eigenlijk weinig fout kan doen. De combinatie van fenomenale uitvoeringen van ‘Blue Jeans & White T-Shirts’ en ‘Great Expectations’ als opmaat naar de zes nummers tellende toegift, onderstreept dat nog maar eens. Fallon mag dan wel een voorkeur hebben voor kleinere zalen, de HMH lijkt nu toch onvermijdelijk. En oh ja, dat stukje van Bon Iver’s ‘Blood Bank’ op ‘Angry Johnny And The Radio’? Briljant.
Setlist:
- Mae
- Casanova, Baby!
- Old White Lincoln
- The ’59 Sound
- 45
- Handwritten
- Howl
- The Patient Ferris Wheel
- Angry Johnny and the Radio
- (w/ Bon Iver – Blood Bank snippet)
- Here Comes My Man
- Biloxi Parish
- Too Much Blood
- Boomboxes and Dictionaries
- The Queen of Lower Chelsea
- 1930
- Blue Jeans & White T-Shirts
- Great Expectations
Toegift:
- Our Fathers Sons
- We Came to Dance
- Blue Dahlia
- Film Noir
- American Slang
- (with Dave Hause)
- The Backseat
