Half Moon Run
Een aarzelende herfstachtige woensdagavond in Utrecht. Tivoli Oudegracht opent haar deuren wagenwijd voor de in Montréal (Canada) geboren zanger en pianist Patrick Watson. Een kleine duizend man (uitverkochte zaal) staat met zijn neus richting podium. Op enkele plekken wordt door dat feit nog wat subtiel ellebogenwerk werk verricht, iedereen wil het beste plekje van de zaal. De gelukkige band die met Watson mee op tour is gegaan heet Half Moon Run. Deze mag de avond openen en het publiek laten warmdraaien.
Half Moon Run
Half Moon Run is een driekoppige herenband, eveneens afkomstig uit de omgeving Canada. In een studio te Montréal was de combinatie van grote dromen en drie lege bankrekeningen de aanleiding om samen liedjes te gaan schrijven. De band bestaat uit, Devon Portielje (zang, gitaar, drum), Conner Molander (zang, gitaar, toetsen) en Dylan Philips (zang, drum, toetsen). Deze heren laten bij het eerste nummer dat ze spelen zien dat je met weinig, heel erg veel kan. Zolang je het maar goed onder de knie hebt. Met een keyboardje , niet al te dure gitaar, twee/driestemmige zang en een drumstel is het geheel van een zeer hoogwaardig luisterniveau.
Patrick Watson
De combinatie van muziekstijlen die gebruikt worden is zeer divers te noemen. Indie, pop en folk met prachtig ritmische harmonieën, delicate gitaarlijnen en een knipoog naar warme electro. Er worden soms ook wat uitstapjes gemaakt naar andere muziekinstrumenten, zoals een mondharmonica. Voor de kritische luisteraar is het minpuntje dat deze wel met volle overgave bespeeld wordt, maar het geen echte toegevoegde waarde heeft. Na Half Moon Run is het de beurt aan Watson zelf. Typerend is dat Watson in eigen persoon zijn soundcheck doet, om het vervolgens nog een keer te laten doen door één van de stagemanagers. Watson is al lang niet meer dat zevenjarige jochie dat elke zondag in de kerk de mooiste liedjes zong. Patrick Watson is niet alleen een naam, maar een act van wereldklasse.
Patrick Watson
Als na drie kwartier de show van start gaat is er geen enkel persoon in de zaal die niet even ergens geraakt wordt door de lijzige, prachtige, doorgrondende stem van Watson. De piano wordt door hem niet bespeeld maar geaaid, waardoor je wel erg gevoelloos moet zijn als je dit niet gewoon prachtig vindt. Wanneer de andere vier bandleden Watson bijstand verlenen ontploffen er uiterst complexe arrangementen en uitdagende symfonieën in de zaal. Deze lijn van bombastisch, in combinatie met subtiel en kleine liedjes zetten de trend voor de gehele show. Echt te definiëren wat voor muziek Watson eigenlijk schrijft is haast niet mogelijk. Toch een poging voor diegene die hem niet kennen: Zijn muziek wordt omschreven als een mix tussen indie rock en klassieke muziek, waarbij hij veelal wordt vergeleken met artiesten als Rufus Wainwright, Pink Floyd, Philip Glassen en Jeff Buckley.
Patrick Watson
Dan verplaatst Watson een keyboardje dat ernstig in de weg staat op het te kleine podium en al snel wordt duidelijk waarom. De gehele band neemt plaats rond één microfoon, waar ze samengepakt een soort kampvuurbijeenkomst organiseren. Liedjes zingen met één gitaar, één zaag en één viooltje. Of het nodig is om dit rond één microfoon te doen kun je jezelf afvragen want erg comfortabel ziet het er niet uit. Maar het is wel leuk voor de show.
Patrick Watson
Watson is ook een entertainer. Er ontstaat de neiging om jezelf af te vragen of dit toevallig elke avond zo loopt of dat dit echt spontaan ingevallen grapjes zijn. Maakt niet uit, iedereen lacht, ook al praat Watson soms zo snel dat hij eigenlijk niet te verstaan is. Liedjes van de inmiddels vijf (!) uitgebrachte albums worden gespeeld door de band, maar de aandacht ligt duidelijk op zijn laatst uitgebracht album (april 2012) Adventures In Your Own Backyard. Wat opvalt is dat de band van Watson, en Watson zelf gedurende de show steeds meer high lijken te raken van de muziek die ze maken. Het publiek gaat daar gewillig in mee. Iedereen wordt een beetje high. Zichtbaar geniet Watson hiervan, hetgeen overigens niet geacteerd overkomt. De finaleklapper is een absoluut cliché, maar de band komt ook hier weer mee weg. De gitarist speelt met een tandenborstel en een drumstick, om maar een voorbeeld te noemen. Ook hier: maakt niet uit, het publiek smult, het is leuk om naar te kijken en het klinkt ook nog eens goed. Uiteindelijk geeft de gehele band nog twee keer een toegift en stroomt de zaal stilletjes leeg.
Patrick Watson
Setlist:
- Lighthouse
- Blackwind
- Step Out for a While
- The Quiet Crowd
- Words in the Fire
- Into Giants
- The Things You Do
- Tracy’s Waters
- Luscious Life
- Big Bird in a Small Cage
- Morning Sheets
- Adventures in Your Own Backyard
- Noisy Sunday
Toegift:
- To Build A Home (The Cinematic Orchestra cover)
- Where the Wild Things Are
Toegift 2:
- (Unknown)
Patrick Watson
Tekst: Nena Brummans
Fotografie: Marjolijn van Dijk
Je kunt geen reactie achterlaten.