Tamaryn – Tender New Signs

(Album – Cooperative Music) De naam Tamaryn komen we hier niet veel tegen, maar wordt als meisjesnaam gebruikt in Australië en Nieuw-Zeeland. Tamaryn is tevens de wat mysterieuze naam van de zangeres van het album Tender New Signs. Zij is dan ook afkomstig uit het verre Nieuw-Zeeland. Tegenwoordig woont ze echter in San Francisco, waar ze samenwerkt met producer Rex John Shelverton. Al eerder werd een eerste volledig album The Waves opgenomen, dat goed ontvangen werd. De muziek kan het beste omschreven worden als dromerige shoegaze pop, zoals ook bijvoorbeeld de Schotse band Cocteau Twins maakte.

Dit nieuwe album borduurt dan ook verder op die eerste plaat. De sombere nummers, negen in totaal, zijn overwegend traag en dompelen je onder in een loom gevoel. Tamaryn’s ijle stem geeft de nummers een onderkoeld karakter en zorgt daarbij voor een beklemmende sfeer. Dit heeft soms iets weg van The xx, maar dan zonder het bevreemdende karakter. Daarvoor gaat de muziek niet diep genoeg en blijven de nummers toch meer binnen de gangbare paden. De gebruikelijke shoegaze-muur van galm en effecten is minder dik en wordt smaakvol neergezet.

Maar dat lage tempo is in dit geval ook het zwakke punt. Bij de dromerige muziek ligt eentonigheid namelijk op de loer. Zo klinken ‘Heavenly Bodies’ en ‘The Garden’ vrij vlak en spelen onopvallend langs je heen. De droom mag namelijk niet te heftig worden, maar je moet juist rustig door blijven dommelen. Verwacht dus geen hevige erupties of oprispingen. Haar stijl van zingen, die weinig variatie kent, helpt ook niet mee. Tamaryn blijft je steeds in slaap wiegen. Wellicht is dat haar bedoeling ook geweest, maar erg spannend wil het daardoor niet worden. Tot op het einde het sterke en beste nummer van de plaat ‘Violet’s In A Pool’ het album afsluit. Daarin laat ze horen wel degelijk te kunnen verrassen.

Tender New Signs is zeker geen verkeerde plaat geworden, maar heeft moeite om je bij de les te houden. De plaat luistert best wel prettig weg en zal liefhebbers van dromerige shoegaze zeker niet teleurstellen. Maar er mag de volgende keer echt wel wat meer pit en dynamiek in zitten. Nu leidt het tot een weinig opzienbarend eindresultaat. Je kunt er wel lekker bij wegdromen, dat dan weer wel.