2005, dat éne jaar. Dat ene jaar waarin we opeens te maken kregen met een zogenaamde post-punkrevival. Dat ene jaar waarin we te maken kregen met al die fijne gitaarbandjes als Bloc Party, Editors en Maxïmo Park. De eerste heeft wellicht een beetje een identiteitscrisis en Editors is opeens tot Rock Werchter-afsluiter gebombardeerd. En nummer drie? Die staat vanavond in een niet-uitverkocht Tivoli Oudegracht.
Goed, Maxïmo Park dus. Twee geweldige albums, een zeer matige nummer drie en een kleine comeback met jongste album The National Health. Althans, zo denken de fans erover. Maar hoe zit het dan met de band? Gebaseerd op wat we vanavond zien zijn zij het er mee eens. Welgeteld één nummer van Quicken The Heart wordt gespeeld, in een verder prima doorsnede van de geschiedenis van de Britten waarin de nadruk begrijpelijk ligt op het jongste werk. Het feit dat er op de poster en het kaartje is aangegeven dat dit de enige show van de band in Nederland is, verklapt al een beetje dat er wel enige marketing nodig is om de zaal vol te trekken. En dat terwijl debuutplaat A Certain Trigger en vervolg Our Earthly Pleasures toch een flinke hoeveelheid enthousiasme in het indiewereldje teweeg brachten.
Vandaar ook dat het publiek pas loskomt bij ‘Girls Who Play Guitar’, na lauwtjes gereageerd te hebben op introtweeluik ‘When I Was Wild’/’The National Health’. En zo is het eigenlijk het hele concert lang; nummers van de eerste twee albums worden collectief meegezongen, terwijl het nieuwere werk slechts een deel van het publiek meekrijgt. De band zelf lijkt er ook minder zin in te hebben; Paul Smith, niet de minst beweeglijke frontman die je kan bedenken, springt wel hel podium over, maar pas tijdens een nummer als ‘Graffiti’ of ‘Apply Some Pressure’ is er echt geen houden meer aan bij de man met de bolhoed. Het blijft dan ook een leuk contrast met de rest van de band die er, op toetsenist Lukas Wooler na, vrij stoïcijns bij staat. Gelukkig heeft het publiek al genoeg aan Smith en Wooler. Smith danst, springt en rent als een maniak het hele podium over en voor Wooler zou een manier verzonnen moeten worden om zijn keyboard draagbaar te maken, want stilstaan kan hij niet.
Toch knaagt er iets aan de avond, iets waar de band helaas persoonlijk weinig aan kan doen; het geluid. Hoewel de band niet bekend staat om harde, aanwezige bassen, is dit wel wat het publiek af en toe voor zijn kiezen krijgt. Tijdens de nummers waar de bas een wat grotere rol speelt op de albums, lijkt dit hier live in ietwat overdreven mate het geval te zijn, waardoor de zang vaak deels of zelfs helemaal wegvalt. Ook wordt ‘Now I’m All Over The Shop’, een nummer waarmee Maxïmo Park nog altijd een eigen geluid laat horen, niet op de manier gespeeld als het eigenlijk zou verdienen. Toch zijn dit allebei minpuntjes die makkelijk vergeven kunnen worden, want bij Maxïmo Park komt men voor hitjes en die worden stuk voor stuk gespeeld zoals we ze van de heren gewend zijn; strak, energiek en snel.
Zo krijgt het publiek toch waar ze voor komt. Maxïmo Park zal nooit groter worden dan het nu is (daar is het werk simpelweg niet divers genoeg voor), maar dat hoeft ook niet; Maxïmo Park is en blijft het leukste in een kleinere zaal, vol mensen die het grootste deel van het concert alles woord voor woord meezingen. En daar slaagt het vijftal vanavond ruimschoots in. Nog steeds.
Setlist:
- When I Was Wild
- The National Health
- Girls Who Play Guitars
- Until The Earth Would Open
- Hips And Lips
- Graffiti
- Waves Of Fear
- The Coast Is Always Changing
- Take Me Home
- Questing, Not Coasting
- By the Monument
- The Undercurrents
- Going Missing
- Reluctant Love
- Now I’m All Over The Shop
- This Is What Becomes Of The Brokenhearted
- Limassol
- Books From Boxes
- Write This Down
- Apply Some Pressure
Encore:
- Pride Before a Fall
- I Want You To Stay
- Our Velocity
–
Tekst: Tim van Meurs
Fotografie: Daniël De Borger
Je kunt geen reactie achterlaten.