Afgelopen zomer was ze nog op vele festivals te zien (o.a. Pukkelpop en Lowlands) en vanavond geeft Hot Chip het eerste, uitverkochte optreden van hun herfsttour op het vasteland. De band heeft met haar experimentele mix van pop, electro en dance al meerdere keren laten zien dat ze het in huis heeft om de zaal om te toveren tot een dansvloer. Of dit met de tracks van het nieuwste album In Our Heads ook gaat lukken zullen we snel horen. Eerst zal de zaal worden opgewarmd door Nuno Dos Santos.
Helaas is er weinig van deze dj te bekennen, als we vijftien minuten na aanvang van zijn starttijd de zaal binnenlopen. Misschien lijkt hij gewoon erg op de huis-dj en staat hij liever afgezonderd boven de bar dan op het podium of hij is een stuk eerder gestart dan wij er waren. In ieder geval is het voor ons nu gewoon wachten tot Hot Chip opkomt.
En dat doet de band stipt op tijd. Terwijl blauwe lichten de zaal in flikkeren, betreedt een vrouw de drums en zes nerdy mannen de rest van het podium. Op de twee drumstellen wordt opzwepende percussie gespeeld terwijl de intro van ‘Shake A Fist’ wordt ingezet. De band staat met veel energie op het podium en weet dit over te brengen op de zaal, waardoor het publiek al snel staat mee te springen op de muziek. Hot Chip is de koning van de synthesizer en dit is dan ook duidelijk te horen. ‘Shake A Fist’ wordt omgebouwd tot een energieke liveact, in plaats van een letterlijke kopie van de albumversie.
Verschillende leden van de band hebben zijprojecten en dit lijk je terug te horen in de setlist. Hot Chip weet verschillende nummers namelijk naadloos in elkaar over te laten lopen, waarbij ook bekende tracks van de eerdere albums worden gespeeld. Na een half uur is het techno-georiënteerde ‘Flutes’ aan de beurt en deze wordt met verve gespeeld. Het is een van de meest experimentele nieuwe tracks, maar past uitstekend in de setlist. Ondanks dat de verschillende nummers vrij lang zijn, weet Hot Chip er voor te zorgen dat het niet langdradig wordt, door alle elementen goed op elkaar af te stemmen. Zo zijn de hoge stem van Alexis Taylor en de lage bromstem van Joe Goddard een perfecte combinatie, is de afstemming tussen de drums en synths uitstekend en is de bass op de juiste momenten prominent aanwezig.
Echter is er ook een minpuntje aan de setlist van Hot Chip, namelijk de downtempo-nummers zoals ‘Brothers,’ Look At Where We Are’ en ‘Gabriel,’ die halverwege de set achter elkaar worden gespeeld. Het haalt de flow uit het optreden, waardoor de aandacht van het publiek verslapt en geroezemoes hier en daar de overhand neemt. Gelukkig corrigeert de band zichzelf wel weer, door de hit ‘Ready For The Floor’ in te zetten.
Na ruim een uur is het genoeg geweest en verlaat Hot Chip een kleine minuut het podium, voordat ze met ‘Motion Sickness’ aan de toegift beginnen. Hot Chip heeft vanavond laten zien dat oud en nieuw werk perfect samenvallen; van alle vijf de albums zijn tracks gespeeld. De kunst van deze band is dat ze niet letterlijk vast houdt aan het geschreven materiaal, maar de ruimte neemt om dit live uit te breiden. Dit doet ze zo goed, dat het zonde is als je Hot Chip nog nooit hebt gezien.
Je kunt geen reactie achterlaten.