Bettie Serveert @ Rotown, Rotterdam

Door Leonie Poot en Wim Barzilay 24 januari 2013 1

Bettie Serveert behoeft eigenlijk geen introductie. De Amsterdamse band is sinds het uitkomen van debuutalbum Palomine in 1992 niet uit het Nederlandse clubcircuit weg te denken. Echter, een korte zoekactie op onze eigen site leert ons dat er niet bijster veel aandacht besteed is aan Bettie noch aan de laatste plaat Oh, Mayhem!.

Palomine leverde Bettie Seveert internationale waardering op en de band deelde podia in binnen –en buitenland met o.a. Buffalo Tom, Jeff Buckley en Dinosaur Jr. Van springerige indiepopliedjes (‘Kids Allright’), ballades (‘Sugar The Pill’) tot het wat stevigere werk (‘Calling’) Bettie Serveert is van alle markten thuis. Met deze staat van dienst is het bijna raar dat Rotown vanavond niet uitverkocht is.

Afgezien van wat wisselingen van drummers (en dat zijn er nogal wat) is de bezetting van Bettie Serveert nog immer die van begin jaren negentig; Carol van Dijk op zang, Peter Visser op gitaar en Herman Bunskoeke op bas. Inmiddels is Joppe Molenaar aangetreden als vaste drummer van de band.

Bettie Serveert?

De Betties trappen vanavond af met één van de hoogtepunten van Oh, Mayhem!: ‘Receiver’. Een nummer waar zangeres Carol van Dijk schittert, en waarop tevens bewezen wordt dat Van Dijk aan stemgeluid de afgelopen jaren niets heeft hoeven in te leveren. Met tien albums op haar naam heeft de band ruim keus en kiest het gelukkig niet voor “the greatest hits”-weg. Met Oh, Mayhem! keert Bettie Serveert, meer dan op voorgaande albums, terug naar de beginperiode. Voorganger Pharmacy of Love klinkt wat dat betreft een stuk ruiger en nummers afkomstig van dat album zorgen vanavond voor wat extra pit. ‘Pharmacy’ ontspoort halverwege op grootse wijze en laat Visser schitteren op gitaar. Uiteraard wordt de glimlach groter bij de eerste tonen van ‘Tom Boy’ Palomine is en blijft Bettie ten voeten uit. Ook 21 jaar na dato klinkt het nog altijd fris, indierock zoals het bedoeld is. Van Oh, Mayhem! maakt naast ‘Receiver’ vooral ‘Tuf Skin’ indruk, stevige gitaren en venijnige vocalen. Het is weinig bands gegeven nog zo jong en vitaal te klinken na twee decennia samen te zijn.

Bettie Serveert?

De band neemt afscheid met het, volgens Visser, moeilijkst te spelen Bettie nummer ‘Crutches’. Een prima afsluiter waar de gitarist, zover wij dat konden horen, niet één keer de mist in gaat. Bettie Serveert laat vanavond nergens de teugels vieren, de band is in topvorm en speelt loeigoed. Het is misschien een open deur maar toch het advies; gaat dat zien.


Tekst: Leonie Poot

Fotografie: Wim Barzilay

Eén reactie »