Tamaryn @ Tivoli Spiegelbar, Utrecht

Door Michelle Westhoeve 7 februari 2013 1

Tivoli heeft het maar druk op deze dinsdagavond. Er staat een enorme rij voor de uitverkochte show van Passenger, maar ook de Spiegelbar herbergt een interessante act. Tamaryn heet die, en draait om zangeres Tamaryn Brown en gitarist Rex John Shelverton. Zij schrijft teksten, hij schrijft muziek en daar komt een spannende combinatie van shoegaze en droompop uit voort, die tegelijkertijd zwaar en luchtig is. Vorig jaar kwam hun tweede album Tender New Signs uit en daar laten ze Europa nu kennis mee maken.

Voordat we mogen horen hoe dit live allemaal in zijn werk gaat, is het aan een artiest van eigen bodem om het publiek op te warmen. Pien Feith komt op met een vrolijk ‘Hallo!’. Haar vrolijkheid straalt af op het publiek: al meteen bij het eerste nummer staan er mensen te dansen. Gek is dat ook niet, want haar aparte elektronische liedjes nodigen stuk voor stuk uit om enthousiast te bewegen. Pien danst zelf ook op de interessante ritmes die worden gecre?erd door haar twee drummers. Ze lijkt compleet op haar gemak en een geboren podiummens.

Het merendeel van de gespeelde liedjes komt van haar nieuwe album Tough Love, dat uitkomt in maart. Er gaat twee keer een begin van een liedje fout, maar door Piens charme en mooie stem wordt dat haar helemaal vergeven. Als ze afsluit met het ritmische en catchy ‘I Can Hustle I Can’, is het wel duidelijk dat er zich nu een heleboel nieuwe fans in de zaal bevinden.

Als Tamaryn dan ineens op het podium staat kan het contrast met het voorprogramma niet groter. Plotseling dreunt daar het eerste akkoord van ‘Mild Confusion’ en doemt de vierkoppige band op uit het duister, slechts beschenen door duizenden gekleurde reflecties van de discoballen in de zaal. Waar het eerst nog dansen was geblazen, is het nu tijd om dromerig heen en weer te wiegen en je te laten bekoren door Tamaryns diepe stem.

De bandleden lijken helemaal in de muziek op te gaan: Rex Shelverton danst een privédans met zijn gitaar en de petite Tamaryn gaat schuil achter haar peroxideblonde haar. Contact met het publiek is er ook niet: na ieder applaus wordt er meteen weer een volgende dosis gruizige gitaar over ons uitgegoten. En die is soms té gruizig: de set zakt enigszins in omdat alle nummers vrij veel op elkaar lijken. De echte fans staan wel gehypnotiseerd mee te bewegen, maar de subtiliteiten van op het album gaan een beetje verloren waardoor de muziek soms niet echt aanspreekt.

Gelukkig herpakt Tamaryn zich met het intieme ‘Love Fade’, en ook ‘The Garden’ en ‘Prizma’ van de laatste langspeler zijn hoogtepuntjes. Op deze momenten is het werkelijk genieten van de dreunende shoegaze en maakt het niet zoveel meer uit dat de band ons nog steeds stelselmatig lijkt te negeren. Was het hele concert maar van zo’n niveau, denk je onwillekeurig.

Na een hele korte pauze komt de band terug voor een toegift, waarin we worden getrakteerd op het intense ‘The Waves’. Aan het eind lopen de drummer en de bassist doodleuk weg, en doet Tamaryn een hele kleine zwaai naar het publiek om vervolgens als een geest te verdwijnen. Rex blijft achter voor de laatste gitaarslag, en verdwijnt dan ook na vrolijk te hebben gezwaaid en gebogen.

Voor de echte fans dus een heerlijk concert, maar voor het overige publiek was het wat minder toegankelijk. Laten we hopen dat de band voortaan dat hoge niveau tijdens de héle set blijft volhouden.

Eén reactie »