Killer Mike @ 013, Tilburg

Door Guido Segers 8 februari 2013 1

Als Pitchfork je al een baas vindt en je album één van de besten van 2012 vindt, dan kan het geen gemiste kans zijn om een show in de kleine zaal van 013 bij te wonen van deze artiest.?Killer Mike brengt een oldschool hiphopsound terug op de markt met zijn album?R.A.P. Music. Vergelijkingen met Public Enemy en N.W.A. zijn al gemaakt en nu gaat deze gast de wereld veroveren.

Het lijkt even de hiphop-equivalent van het laatste avondmaal te worden qua bezoekersaantallen, vlak voor het voorprogramma van vandaag aan de slag mag. Dat het leeg is, veranderd niet wanneer de jongens van?Evenwicht het podium betreden. De Nederlandstalige raps van Proza en Le Professeur hakken er helaas niet echt in bij het publiek, waarvan slechts een kleine schare jonge fans voor het podium meedoet met de groep. Handjes in de lucht en zwaaien. Muzikaal heeft de groep uit Culemborg niet echt veel te melden met wat als ‘intellectuele hiphop’ omschreven wordt door het duo. Typische Nederlandstalige hiphop met een hoop woorden, maar weinig te zeggen. Een deel van het publiek verlaat dan ook vroegtijdig de zaal.

In afwachting van de hoofdact loopt het dan toch aardig vol.?Killer Mike komt in zijn eentje het podium op, hij is namelijk aan het touren met een dj en zijn echtgenote (die hij tegen het eind van zijn optreden nog even in de spotlight zet). Gelukkig heeft Mike weinig moeite met het vullen van dat podium in de kleine zaal, zijn imposante gestalte is regelmatig onderwerp van de nodige zelfspot tijdens zijn songs en praatjes tussendoor. Om maar even vol gas te starten, trapt hij de set meteen af met ‘Big Beast’.

Vooral tracks van die nieuwe plaat komen langs, maar ook wat ouder werk. Tijdens ‘I Ain’t Never Scared’, zet de dj de muziek stop. Mike is wat onthutst omdat het publiek niet meedoet en maakt even duidelijk dat dit een hiphopshow is en geen popshow. Meedoen dus. Dat maakt het publiek wakker en de show gaat nu echt van start. De teksten gaan vooral over zaken uit het dagelijkse leven, die Mike boos maken. Hij legt graag tussendoor uit waar zijn songs over gaan en wat de context is. ‘Reagan’ gaat bijvoorbeeld over het verspillen van geld en levens voor olie-inkomsten in het Midden-Oosten, reden voor de dj om zijn Reagan-masker eens op te zetten. ‘Don’t Die’ is ge?nspireerd op de corruptie in de politie, waarbij Mike aangeeft dat zijn eigen pa ook agent is. Zaken als deze liggen hem duidelijk dicht bij het hart.

Natuurlijk is het ook wat luchtiger zo nu en dan, worstelaar ‘Rick Flair’ is ook een inspiratie voor een song, wat natuurlijk een stuk minder serieus is. Mike blijft op en neer hobbelen en het publiek opzwepen, dat duidelijk geniet van de show. Tegen het eind komt God ook nog aan bod natuurlijk met de titeltrack ‘R.A.P. Music’, over hoe rap veel meer is dan een stukje muziek. Er komt nog een jointje uit de zaal, waar de rapper dankbaar gebruik van maakt. Na een goede 45 minuten is het klaar en springt Mike van het podium. Hij gaat het hele publiek af om hen de hand te schudden, dankbaar en gelukkig met een grote smile op zijn gezicht. Zo hoort het.

Eén reactie »