Dinosaur Jr. @ Paradiso, Amsterdam

Door Leonie Poot en Daniël de Borger 10 februari 2013 1

dino05

Menig popjournalist kan er met gemak een hoofdstuk aan wijden, Dinosaur Jr. en het volume van het geluid tijdens hun concerten. Bij binnenkomst spotten wij een indrukwekkende rij Marshall-versterkers. Voor het gemak worden er ook nog twee van de monitoren richting publiek gekeerd. Leuk voor fotografen en ander volk dat graag vooraan staat. Gratis oordoppen bij een Dinosaur Jr. concertkaartje zou geen overbodige luxe zijn. Ook doemt bij ondergetekende de vraag op of er zoiets bestaat als een Dinosaur Jr.-fan zonder gehoorbeschadiging. Maargoed, genoeg daarover. Het volume staat vanavond hard, misschien wel te hard, maar dat is al jaren een gegeven.

DinoJr_ROAR_Daniel_02

De opkomst van de band is weinig rock-n-roll, drummer Murph neemt geruisloos plaats achter het drumstel en opper Dino / frontman J. Mascis sukkelt er achteraan. Het is dat Mascis, met zijn lange grijze haren, een opmerkelijke verschijning is, anders hadden we de drummer zo maar aan kunnen zien voor de zoveelste roadie. Met de laatste langspeler I Bet On Sky bewijst Dinosaur Jr. dat ze goede platen maken niet verleert zijn. De muur aan geluid die de band produceert tijdens opener ‘The Lung’ drukt direct een stempel op de avond. Oorsplijtende gitaren en melancholische teksten, daar draait het om.

DinoJr_ROAR_Daniel_03

Het optreden is vanavond als een diesel; het duurt even eer het op gang is, maar als ze eenmaal op stoom zijn dendert de Dino-trein genadeloos door. Tijdens ‘The Wagon’ werpen de eerste mensen zich in de moshpit. Vanaf dat moment is het dan ook oppassen geblazen voor het podium. Rondvliegende bierglazen, mensen die zich als ongeleide projectielen over de vloer begeven en één held die denkt dat stagediven heus nog wel kan,?passeren de revue.

DinoJr_ROAR_Daniel_04

Het is vanavond vooral bassist Lou Barlow die de show steelt. Barlow is het type muzikant waar je een avond lang ademloos naar kan kijken. Zijn ontspannen manier van spelen, de rock-n-roll maniertjes die nooit geoefend overkomen, een glimlach hier een “hell yeah” daar.

DinoJr_ROAR_Daniel_05

‘Feel the Pain’ kan op enthousiast bijval rekenen van het publiek. Met Barlow op bas klinkt het nummer luchtiger dan de plaatversie waar Mike Johnson nog de honneurs waarnam. Het lukt de band echter niet de mensen op het balkon van hun stoelen te krijgen. Het trio blijft een interessante combinatie. Dat Mascis en Barlow het toch alweer zeven jaar met elkaar volhouden mag dan ook een wonder heten. Hoe Murph het met twee vechtende kemphanen volhoudt is misschien nog wel een groter wonder. Ook vanavond zijn er voldoende irritaties over en weer zichtbaar, waarbij Murph zich als een soort neutraal Zwitserland tussen de beide mannen in bevindt.

DinoJr_ROAR_Daniel_06

Met de Cure cover ‘Just Like Heaven’, welke naadloos overgaat in ‘Sludgefeast’ neemt de band afscheid van Paradiso. Dinosaur Jr. speelt vanavond weliswaar verre van gestroomlijnd, laconiek blijkt nog altijd het toverwoord bij de mannen. Eerder al noemde we Mascis een vleesgeworden communicatiestoornis, ook vanavond is de frontman weinig spraakzaam. De band brengt de nummers echter met veel gedrevenheid en hoewel het enthousiasme niet van het podium af spat nemen we voor het gemak aan dat de muzikanten van binnen jubelen van blijdschap. Dinosaur Jr. is anno 2013 nog altijd prima te doen.


Tekst: Leonie Poot
Fotografie: Dani?l de Borger

Eén reactie »