Local Natives – Hummingbird

Door Chantal Koolhaas 12 februari 2013 Reacties staat uit voor Local Natives – Hummingbird

(Album – Frenchkiss Records) Wie kent ze nog? De indiefolk band die in 2009 debuteerde met Gorilla Manor. Een album vol met meerstemmige zang en veel opzwepende, feel good-tracks. Local Natives werd wel vergeleken met Arcade Fire, Vampire weekend en Grizzly Bear, maar hebben toch een heel eigen geluid door de samenzang en poppy gitaren. Dit jaar komt de band met een nieuw album: Hummingbird. Zonder bassist Aday Hamm, die de band in 2011 verliet, maar met hulp van co-producer Aaron Dessner van the National. Het is een album geworden die het verlies van Hamm en andere levensgebeurtenissen weerspiegeld en zo een bredere sound heeft gekregen dan het optimistische debuut.

De eerste track van het album ‘You & I’ is een van de betere. Je hoort hier de kenmerkende stem van Taylor Rice boven een ingetogen instrumentatie. Het geheel geeft de track een gevoelige ondertoon. De weerspiegeling van een breuk in een liefdesrelatie komt goed naar voren, ook op het tweede nummer ‘Heavy Feet’ en later op het album. Het zet de toon voor een ingetogen album, met weinig van de samenzang die op het eerste album zo veel te horen was. Dit is een gevolg van de samenwerking met Dessner en maakt de tracks krachtig.

Het vervolg van het album kent twee nummers waar ‘Black’ in de titel verwerkt is. Het maakt duidelijk dat Local Natives niet meer die zorgeloze band is van debuut Gorilla Manor. Hummingbird bevat veel emotie en de tracks zijn uitstekend op elkaar afgestemd. De opbouw van ‘Black Spot’ is ook erg mooi in elkaar gezet. De kenmerkende samenzang wordt opgezweept, tezamen met tempo- en instrumentatiewisselingen. Ook ‘Three Monts’ en met name ‘Colombia’ zijn pronkstukken. ‘Colombia’ wordt ingezet met en percussie en piano, waarna een pijnlijke liefdesbetuiging van start gaat “Am I giving enough?’ En als je mijn liefde nu niet voelt, dan wel na dit nummer? Er is geen twijfel over mogelijk, de emotie spat ervan af.

De conclusie van het album is duidelijk: Local Natives is volwassener geworden. De onbezorgdheid is ervan af en de mannen hebben pijnlijke dingen meegemaakt. Pijnlijke dingen die zijn omgezet in prachtige composities. De stempel van Local Natives is nog duidelijk, al is het gevoel dat je van de plaat krijgt een stuk melancholischer dan het gevoel dat zijn voorganger achterliet. Mocht je nu behoefte hebben aan een plaat die je vrolijk maakt heb je hier niet direct een goede aan, maar mocht je op zoek zijn naar iets goeds, is dit zeker een aanrader.


Je kunt geen reactie achterlaten.