Bloc Party @ Melkweg, Amsterdam

Door Julien L'Ortye en Elke Teurlinckx 16 februari 2013 Reacties staat uit voor Bloc Party @ Melkweg, Amsterdam

Na de release van Bloc Party’s vierde album, dat geheel tegen alle wetten der originaliteit in de titel Four mee kreeg, dacht het Noord-Britse viertal wel even de Heineken Music Hall te gaan vullen. Dat vierde album sloeg echter, terecht, niet aan zoals de heren verwachtten, waardoor de kaartverkoop niet bepaald storm liep en zo de show vervolgens in de Amsterdamse Melkweg belandde. Die verkocht vervolgens met speels gemak uit, waardoor er nog maar een tweede show werd aangekondigd. Toch zo’n drieduizend man. Collega’s Beady Eye en Kaiser Chiefs hebben wel eens voor minder in de HMH gestaan.

De vijftienhonderd man op de eerste avond zijn er nog lang niet allemaal wanneer voorprogramma The Joy Formidable de aanwezigen op een warming-up mag trakteren. Zonde, want de band uit Noord-Wales heeft een meer dan uitstekende live-reputatie; iets dat ze vanavond wederom waarmaakt. Het drietal, met frontvrouw Ritzy Brian voorop, levert noisy doch strak uitgevoerde alt-rock, waarbij vooral tegen het einde van de set alle remmen los gaan. Het lijkt bij vlagen meer op een briljante jam-sessie dan een van tevoren ingestudeerd riedeltje, mede doordat zowel Brian als haar collega’s Rhydian Dafydd (bas) en Matt Thomas (drums) zich volledig in de uitvoering verliezen. Thomas drumt alsof zijn leven er vanaf hangt, Brian vliegt onophoudelijk van links naar rechts over het podium om al gitaarspelend tegen haar bandmaatjes aan te schurken, terwijl Dafydd meermaals zijn microfoonstandaard over het podium kegelt. Met afsluiter ‘Whirring’, met gemak het beste nummer van debuutplaat The Big Roar, heeft de band goud in handen, ook live. Zeven minuten duurt ‘ie, waarvan er vier niets meer doen dan op sublieme wijze instrumentale climax op climax stapelen. Formidabel, ja.

The Joy Formidable

Even lijkt het erop dat Bloc Party vanavond slechts in de schaduw van haar weergaloze voorprogramma staat. Frontman Kele Okereke en zijn mannen komen maar moeilijk echt los en klinken het eerste kwartier vooral heel vlak. Zowel de Britten als het tot op dat moment nog tamme publiek – dat over de gehele lijn belachelijk praatgraag is – hebben even een oppepper nodig, zoveel is duidelijk. Die komt er dan ook, in de vorm van het venijnige ‘Hunting For Witches’, waardoor gelijk de eerste moshpit van de avond een feit is. Een bescheiden versie weliswaar, maar je moet ergens beginnen. Het blijkt dan ook het begin van meer moois. Okereke kruipt wat meer uit zijn schulp, grapt er zo nu en dan wellustig op los, grijnst flink en ontpopt zich bovenal als een uitstekende zanger.

De eerste hoogtepunten laten in het vervolg ook niet lang op zich wachten, helemaal niet wanneer er enkele klassiekers van debuutplaat Silent Alarm – dat nog steeds geldt als een van de beste (gitaar)albums van het vorige decennium – aan bod komen. ‘This Modern Love’, ‘Blue Light’ en natuurlijk ‘Banquet’ en ‘Helicopter’, het zijn stuk voor stuk vanzelfsprekende schoten in de roos, waarbij vooral die laatste twee voor een degelijk gekkenhuis in de Amsterdamse popzaal zorgen. In de tweede toegift verrast het viertal vriend en vijand door het nieuwe ‘Ratchet’ ten gehore te brengen. Een ijzersterk nummer dat, in tegenstelling tot de nummers op Four, weer wat meer naar het gitaargeweld van Silent Alarm neigt. En zo mag Bloc Party deze avond misschien enigszins mat uit de startblokken zijn geschoten, in de daarop volgende vijf kwartier laat het kwartet zien dat ze nog lang niet afgeschreven mag worden.

Tekst: Juli?n L’Ortye

Fotografie: Elke Teurlinckx


Je kunt geen reactie achterlaten.