Bullet For My Valentine – Temper Temper

Door Rik Jongenelen 16 februari 2013 Reacties staat uit voor Bullet For My Valentine – Temper Temper

(Album – RCA Records) Valentijnsdag: voor de één de mogelijkheid om naar de bloemist, chocolaterie of juwelier te racen en zijn liefde voor de ander te verklaren met een bijpassend cadeautje. Volgens de ander is het echter een bron van ergernis omwille van het commerci?le karakter, en kan deze datum het beste uit de lijst der feestdagen worden geschrapt. Voor degene die rozengeur, maneschijn en bijbehorende verplichtingen liever opzij wil schuiven en daarvoor heavy metal in de plaats wil zetten, heeft Bullet For My Valentine uit Wales ?een boksbal voor de oren uitgebracht om de ergernis rondom Valentijnsdag te kunnen reduceren.

Of, kunnen we eigenlijk wel van een boksbal spreken? De nieuwe aanwinst heet Temper Temper en is alweer het vierde album van de band, die in 2005 doorbrak met ‘Tears Don’t Fall’ van het album The Poison. Het succes van dit debuut resulteerde in gouden platen in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk, en ook opvolger Scream, Aim, Fire (2008) werd een groot commercieel succes. Hierna zakt de tot dan toe ongekende populariteit van de Welshmen als een kaartenhuis in elkaar en daalt de verkoop van Fever (2010) met meer dan helft vergeleken met het debuutalbum. Het spreekwoord ‘een goed begin is het halve werk’ gaat voor het viertal dus niet op en het wordt tijd om orde op zaken te stellen.

Met een scherpe schreeuw wordt de intro van ‘Breaking Point’ ingezet, een clichématig nummer over een ongelukkige liefde. Temper Temper schakelt door waarbij een inleiding of centraal thema ontbreekt, waardoor het lijkt alsof deze cd zonder echte aanleiding is uitgebracht. Het schijfje wordt 44 minuten lang volgepompt met eenzijdige nummers die voortkabbelen op een stroom van negativiteit en met name inspiratieloosheid. Déjà vu’s liggen regelmatig op de loer, ook tijdens ‘Dead To The World’, waarbij de band wordt bijgestaan door Chris Jericho van generatiegenoten Fozzy. Het tempo wordt tijdens dit nummer uit de muziek gehaald, waardoor de verveling al snel toeslaat. Ondanks de naam van het nummer, straalt het als single uitgebrachte ‘Riot’ niet bepaald volkswoede uit. In de stem van frontman Matthew Tuck is bepaald geen passie, trots of energie te horen. Het dieptepunt van het album komt met ‘Tears Don’t Fall (Part 2)’, dat de opvolger zou moeten zijn van de hit die de band acht jaar geleden had. De band probeert hiermee te redden wat er te redden valt, maar deze poging lijkt tevergeefs en deze plaat eindigt helaas met een dosis teleurstelling.

Bullet For My Valentine verslikt zich flink in deze flauwe cd die gemaakt is door muzikanten die meer hebben te bieden dat wat ze nu ten gehore hebben laten komen. De band lijkt uitgeblust te zijn, en dat terwijl concurrentie van vergelijkbare bands de gouden status van het viertal gemakkelijk kan gaan overschaduwen. Het pistool is geladen, het lijkt een kwestie van wachten tot de trekker wordt overgehaald.


 

Je kunt geen reactie achterlaten.