Nick Cave & The Bad Seeds – Push The Sky Away

Door Daan Krahmer 16 februari 2013 1

(Album – Bad Seed Ltd.) Grillig, duister, meeslepend, spaarzaam en bloedmooi. De 55-jarige?Nick Cave en zijn?Bad Seeds zijn, vijf jaar na Dig, Lazarus Dig!!!, terug. Terug van niet weggeweest. Er werden in deze vijf jaar namelijk twee sterke platen met Cave’s andere band Grinderman, een roman (The Death Of Bunny Munro) en een soundtrack (The Assassination Of Jesse James)?met Warren Ellis gemaakt. Voor zijn vijftiende studioalbum met the Bad Seeds laat Nick Cave het hardere rockwerk achterwege. Op Push The Sky Away?wordt teruggegrepen naar platen als the Boatman’s Call?en?No More Shall We?Apart, maar Nick Cave zou Nick Cave niet zijn als hij het voorspelbare pad zou volgen.

“Last night your shadow scampered up the wall/ it flies/ and leaped like a black spider between your legs/ and cried/ ‘My children, my children’/ They Are lost to us.”?Nick Cave is een man die je zelden zult zien lachen. Hij is een meester in het vertellen van verhalen met zijn?donkere en ietwat po?tische teksten. Ook op Push The Sky Away komen deze verhalen weer ruimschoots aan bod, ditmaal verpakt in negen sobere en donker ingekleurde omlijstingen. Met onheilspellende strijkers, diepe bassen en een kale sfeer worden veel onderhuidse spanningen gecre?erd, die Cave’s praatachtige manier van zingen subliem aanvullen.

Push The Sky Away is een echt luisteralbum geworden. De nummers bevatten een knappe opbouw en worden met elke draaibeurt beter.?Het is gelijk raak met pianoballad ‘We No Who U R’ en kippenvel tijdens het adembenemend slot ‘Higgs Boson Blues’ en het op synthesizers leunende titelnummer. De tijd lijkt even stil te staan tijdens het beluisteren van Push The Sky Away. Alle negen nummers zijn van een bijzonder hoog niveau;?experimenteel, verrassend en vooral onmiskenbaar Nick Cave. Dat is een knappe prestatie voor een artiest die al 30 jaar zijn stempel op de popmuziek drukt. Push The Sky Away?is Cave’s beste sinds No More Shall We Apart, en misschien zelfs wel zijn mooiste ooit. Daar hebben we een woord voor: meesterwerk.


Eén reactie »

  1. antoinek 17 februari 2013 om 11:47 -

    Erg mooie plaat, maar had toch iets meer uit de bocht mogen vliegen zo nu en dan.