Biffy Clyro – Opposites

Door Jeffrey Zweep 19 februari 2013 Reacties staat uit voor Biffy Clyro – Opposites

?(Album – Warner) Het Schotse Biffy Clyro zette op vierde plaat Puzzle?een andere lijn in. De sound was wat meer recht toe recht aan en ook veel melodieuzer. Deze lijn werd op opvolger Only Revolutions doorgetrokken, maar het geheel kwam veel te gestileerd over.

Op nieuwe plaat Opposites doet de band het nét even anders. Allereerst is Opposites een dubbelaar: eerste schijfje The Land and the End of Our Toes is het tegenovergestelde van tweede schijfje The Sand at the Core of Our Bones. Beide schijfjes tellen tien tracks, maar Opposites is ook als een enkele cd met veertien nummers verkrijgbaar.

De plaat opent zeer prettig met het uitgerekte (enige track die boven de vijf minuten klokt) en gejaagde ‘Different People’, catchy single ‘Black Chandelier’ en het snelle ‘Sounds Like Balloons’. Laatstgenoemde nummer laat de titels van de afzonderlijke schijfjes terugkomen in de tekst, iets wat de meezingbaarheid omhoog krikt.

Biffy Clyro is Biffy Clyro niet of er staat iets wat lijkt op een ballad op de plaat. Bijna-titeltrack ‘Opposite’ (want één letter minder dan de titel van de plaat) bijvoorbeeld, een traag, met violen aangekleed nummer. Ballades ‘Skylight’ en ‘The Thaw’ zijn wat spannender. Op eerstgenoemde experimenteert de band met elektronica en op het andere nummer komt het orkestrale om de hoek kijken.

Het drietal is echter op zijn best als het tempo opgeschroefd wordt. ‘The Joke’s on Us’ bijvoorbeeld. Of het harde ‘Stingin’ Belle’, waar de band op de helft van het nummer gezelschap krijgt van een doedelzakspeler. Ook ‘Spanish Radio’, met Spaans aandoende trompetten en het orkestrale ‘Victory Over the Sun’ horen bij de hoogtepunten van de plaat. Het is niet allemaal koek en ei op Opposites, nummers als ‘Biblical’ en ‘Picture a Knife Fight’ klinken behoorlijk poppy en gestileerd, maar de Schotten komen er nét mee weg.

Het gitaargeluid op de plaat komt bij vlagen enigszins in de richting van het helaas ter ziele gegane Oceansize en dat is ook niet zo raar als je de liner notes bekijkt. De voormalige frontman van deze Engelse band, Mike Vennart, heeft meegewerkt aan deze plaat. Tekstueel zijn beide schijfjes ook ‘opposites’: het eerste schijfje is het duistere, beschouwende deel en verhaalt grotendeels over de drankverslaving van drummer Ben Johnson. Schijf nummer twee is het vrolijke en meer opgewekte gedeelte. Tekstueel dan, want muzikaal gezien zit er weinig verschil in. Dit zorgt ervoor dat de lijn er behoorlijk in zit, maar dat het ook als veel van hetzelfde ervaren kan worden. Echter: er is weinig mis met ‘veel goede tracks’, nietwaar?


Je kunt geen reactie achterlaten.