Brad @ Tivoli Oudegracht, Utrecht

Door Leonie Poot 22 februari 2013 3

Soms gebeuren er dingen in het leven die je niet verwacht; de zon schijnt als er regen voorspeld is, je wordt aangehouden op de fiets omdat je zonder licht rijdt maar krijgt geen bekeuring, je vergeet de auto op slot te doen maar toch zit die radio er aan het einde van de dag nog steeds in. En in die categorie plaatsen wij het concert van Brad in Tivoli. Twintig jaar is deze band al een feit en in die twintig jaar hebben ze welgeteld nul keer in Europa gespeeld. Dat ze in 2013 ineens drie shows in ons land geven was dan ook een grote verrassing.

Brad, met in de gelederen de Satchel-leden Shawn Smith en Regan Hagar, Pearl Jam-gitarist Stone Gossard, Keith Lowe en Happy Chichester, staat gepland voor een extra lange show zo meldt de Tivoli-site. Vanavond veel aandacht voor het uit 1993 afkomstige Shame en opvolger Interiors, mogelijk ook de beste twee albums van de band. Het album United We Stand waar deze tour aan opgehangen is kwam vorig jaar uit en hoewel hier een paar prachtige nummers opstaan, heeft het album niet de kracht van de twee eerder genoemde platen.

De avond begint in kabbelstand met het rustige ‘Takin’ It Easy’. Hier komt verandering in met ‘Secret Girl’. Stone Gossard, eeuwige “tweede viool” bij Pearl Jam, nu eindelijk vol in de gitaar. Het funky ‘20th Century’ klinkt geweldig, bassist Keith Lowe zou hier met zijn spel stiekem de show stelen als Gossard op bongo’s niet zo’n geweldig gezicht zou zijn. Verrassing van de avond is ‘Sweet Al George’; die briljante openingsriff van Gossard, drummer Regan Hagar die met een paar fikse meppen invalt en zanger Shawn Smith die zich volledig kan uitleven. Het is een nummer waar ieder bandlid op schittert.

Als je twintig jaar op een band wacht zijn er altijd nummers die onder geen beding verprutst mogen worden. ‘Screen’ is er zo een. Het piano-intro, die werkelijk prachtige stem van Smith en dan, op 0:48 min, dat basloopje. Tja. En als dat alles nog niet genoegd is vervolgt het nummer met een tweetal snerpende gitaarsolo’s van Gossard. Perfectie in één liedje. En laten de heren vanavond nou niet teleurstellen. Nergens laten ze een steekje vallen, het haar op de armen staat overeind, puur genieten; vijf minuten en twaalf seconden lang.

In de toegift eerst Shawn solo achter de piano. Het Satchel-nummer ‘Suffering’. Mooi opgevoerd een enkele keer balanceert Smith met zijn stem op het randje maar dat is wat deze uitvoering zo mooi maakt, de kwetsbaarheid van zijn stem, die ene valse noot die het verschil maakt tussen hem en het gros van de zangers.

Zijn er geen minpuntjes? Jawel. Bij ‘The Day Brings’ gaat het al mis bij het piano-intro, te langzaam. Ook met de zang gaat Smith regelmatig de mist in, herhaalt refreinen waar hij coupletten moet zingen en andersom. Het is jammer, zeker ook omdat hij de tekst voor zich lijkt te hebben staan. Ook blijft de vraag of de Stones-cover ‘Jumpin’ Jack Flash’ werkelijk iets is waar de bezoeker op zit te wachten. Het speelplezier is overduidelijk zichtbaar, Smith komt zowaar achter zijn microfoonstandaard vandaan maar ze hadden ook iets uit eigen werk kunnen spelen.

Als afsluiter het (daar is dat woord weer) prachtige ‘Buttercup’. Bij vlagen neemt het nummer epische proporties aan, het is als een golf; het zwelt aan tot op een bepaald punt waarna het breekt en de kalmte van de zee weer opzoekt. Een mooiere afsluiter hadden wij niet kunnen bedenken. Brad in Tivoli was bijzonder en prachtig.

3 Reacties »

  1. Stéphan Lam 23 februari 2013 om 14:43 -

    Leuk stuk! In Zoetermeer was het ook goed he Leonie!

  2. Leonie Poot 23 februari 2013 om 18:57 -

    Ja Stéphan, dat was het zeker! Stiekem was dat wel de beste show van de vier die ik gezien heb 😉