Doldrums – Lesser Evil

Door Yannick Verhoeven 25 februari 2013 Reacties staat uit voor Doldrums – Lesser Evil

Doldrums - Lesser Evil coverart(Album – Souterrain Transmissions)?Waarschijnlijk heeft u Doldrums vorig jaar al eens gehoord, en wel op Visions, het doorbraakalbum van Grimes. Diezelfde dame zorgde er eind vorig jaar voor dat menig blog vol smacht uitkeek naar het debuutalbum van Doldrums. Zij noemde Lesser Evil namelijk het beste album van 2012, niet wetende dat de rest van de wereld deze plaat dit jaar pas zou gaan horen. Samen met artiesten als d’Eon en Purity Ring, waarmee Doldrums eerder tourde, vormen zij de spil van de bruisende experimentele popscene in Montreal.

Gehypet of niet, eerdere EP’s Empire Sound en Egypt lieten al horen dat het project van Airick Woodhead ook op muzikaal gebied dik in orde is. Met Lesser Evil trekt hij deze lijn door. De elf tracks vormen een bonte verzameling van meerstemmige vocalen met opzwepende beats en eigenzinnige samples, waarbij de term psychpop het best de lading dekt. In het slechts een minuut durende ‘Intro’ laat de androgyne zanger al horen wat hij qua vocalen in huis heeft. Een track die in de laatste tien secondes ontspoort en uitmondt in het nummer ‘Anomaly’, waarbij een achtergrondkoortje voor een psychedelische tintje zorgt. Dit nummer zou niet misstaan op het laatste, ietwat geflopte album van MGMT. Bij ‘She Is The Wave’ geeft Woodhead de muziek nog een extra LSD-injectie, waardoor de vergelijking met Animal Collective al snel gemaakt is.

Hierna neemt Woodhead met Sunrise wat gas terug, zij het van korte duur. Twee minuten later wordt je alweer meegevoerd met de trip die ‘Egypt’ heet, dat samen met ‘Live Forever’ en het eerder genoemde ‘She Is The Wave’ het hoogtepunt van het album vormt. De chaotische nummers worden goed afgewisseld met de rustige tussendoortjes, zoals ‘Singualrity Acid Face’. De luisteraar krijgt hierbij even om tijd adem te halen. Dit moet ook wel; Lesser Evil is namelijk een intense luisterbeleving waarbij de luisteraar veel afwisselende ritmes en vreemde melodie?n voor zijn kiezen krijgt. Met afsluiters ‘Lost In Everyone’ en ‘Painted Black’ neemt deze beleving echter helaas af. Beide nummers missen de intensiteit die de luisteraar eerder voorgeschoteld krijgt op de plaat.

Of het een succesalbum als Visions of Shrines van eerder genoemde acts gaat opleveren valt te betwijfelen. Het is namelijk hollen of stilstaan bij de gedachtespinsels van Airick Woodhead. De bombastische en chaotische tracks worden aangevuld met enkele niemendalletjes die het album niet bepaald sterker maken. Doldrums laat daarentegen wel horen dat we voor eigenzinnige muziek onze focus mogen verschuiven van Brooklyn naar Montreal.

Je kunt geen reactie achterlaten.