Esben and the Witch @ Tivoli Spiegelbar, Utrecht

Door Michelle Westhoeve en Remco Brinkhuis 25 februari 2013 1

Als je hoort dat een band uit het Engelse Brighton komt, moet je onwillekeurig toch aan lome zonovergoten surfpop denken. Esben and the Witch gaat echter radicaal tegen die verwachting in. Het trio onderzoekt de nachtmerriekant van droompop, maar de nachtmerrie wordt nooit eng. Het lijkt eerder op een spannend sprookje waarvan je wilt weten hoe het afloopt. De band bracht in januari haar tweede album Wash The Sins Not Only The Face uit en verandert vanavond de Spiegelbar van Tivoli in een betoverd bos.

Thought Forms

Thought Forms

Het is eerst aan een ander duister trio om de zaal op te warmen. Thought Forms opent met een aantal klaaglijke uithalen van zanger/gitarist Deej Dhariwal, die op zijn knie?n zijn gitaar omhelst. Een beetje vreemd misschien, maar het nummer bouwt op tot een explosie van shoegaze-achtig gitaargeweld. Vooral de drummer blinkt uit in het spelen van strakke, ingewikkelde ritmes, al overstemt de percussie soms wel de zang van gitariste Charlie Romeijn. En dat is jammer, want de muziek is zoveel beter met haar mooie stem dan wanneer Deej begint te schreeuwen. Hoewel abstract, zet deze muziek toch de toon voor de rest van de avond.

Esben and The Witch

Esben and The Witch

En waar Thought Forms soms uit de bocht vliegt, laat Esben and the Witch zien hoe het wél moet. De Britten openen met ‘Iceland Spar’, wat ook het eerste nummer van hun nieuwe album is. En vanaf dat moment klopt alles: de prachtige zang van Rachel Davies, het strakke drumwerk van Daniel Copeman, de goed op elkaar ingespeelde band en de perfect uitgevoerde nummers.

De set is gevarieerd: er worden zowel nummers van het eerste als het laatste album gespeeld. Vroeg hoogtepunt is het duistere doch dansbare ‘Lucia, At The Precipice’, een van Esbens eerste maar ook beste nummers. Het lied wordt een beetje aangepast met net een ander ritme en een uitgebreid instrumentaal tussenstuk, en blijkt nog even heerlijk en overtuigend te klinken. Ook andere nummers worden soms net even anders gespeeld dan op plaat, zodat de muziek spannend blijft. Het publiek smult er in ieder geval van, en de band krijgt zelfs een paar liefdesbetuigingen van een aantal Belgen die voor dit concert naar Utrecht zijn gereisd.

Esben & The Witch

Esben and The Witch

Rachel Davies blijft ons betoveren met haar hemelse stem. Ze bezweert ons, lokt ons steeds verder de droomwereld in, maar weerstand bieden kunnen we niet. ‘Be quiet!’ gebiedt ze ons als een geest in ‘Eumenides’ en de zaal is muis- en muisstil. En als we dan de dreunende nachtmerrie in gesleurd worden, zoals bij het heerlijk uitgesponnen ‘Deathwaltz’, kunnen we alleen maar dansen en genieten. En dan geeft het niet dat de band een beetje verlegen lijkt: Rachel bedankt het publiek wel en zegt dat het goed is om weer terug te zijn in Nederland, maar gitarist Thomas Fisher verkeert vanavond compleet in zijn eigen wereld. We vergeven het hem echter, want hij gaat duidelijk helemaal op in de warme gitaarlijnen waarmee hij ons hypnotiseert.

Esben & The Witch

Esben and The Witch

Het sprookje is helaas bijna afgelopen. De band sluit af met ‘Smashed To Pieces In The Still Of The Night’, wat ook de afsluiter van het laatste album is. Nog heel even mogen we in die mistige droomwereld verkeren, maar dan laten de klauwen van de heks laten toch echt los. We bevinden ons ineens weer in de Spiegelbar en beseffen dat we een ontzettend goed concert hebben meegemaakt.

Tekst: Michelle Westhoeve

Fotografie: Remco Brinkhuis

Eén reactie »