Obelyskkh – White Lightnin’

Door Guido Segers 28 februari 2013 Reacties staat uit voor Obelyskkh – White Lightnin’

?(Album – Exile On Mainstream Records) De band?Obelyskkh?stond in Duitsland jarenlang bekend als het fantoom van de doom/stoner scene, omdat er nooit albums waren. Toen ze er eentje uitbrachten op een inmiddels ter ziele gegaan label, was de respons overweldigend. Vandaar zijn de verwachtingen hoog voor?White Lightnin’.?De band lost deze aardig in.

De plaat opent geleidelijk, maar magistraal met ‘The Enochian Keys’. Duister en onheilspellend, maar vooral ritmisch en meeslepend stuwen de eerste klanken voort terwijl langzaamaan een gillende gitaar over de kolkende baspartijen naar voren komt. Het nummer blijft mysterieus en buiten het gitaarspel volgen er geen uitspattingen. ‘Elegy’ heeft wat meer dynamiek en heet geschreeuwde vocalen die naar de achtergrond gedrongen worden door de heftige basklanken. Traag voortslepend ontvouwt het nummer en lijken er door de gitaarklanken kleine uitbarstingen op het kolkende ritme te komen.

In de sfeer van de plaat hoor je iets terug van een OM of Ufomammut, met de aan mantra’s gelijke repetitie en dromerige staat die het je meegeeft. De titeltrack laat weer wat anders horen, met de start van een sonische reis door een woest landschap met zware doom riffs en vocalen, The Sword op een lagere snelheid afgespeeld. De OM verwijzing komt pas goed op het nummer ‘Mount Nyssa’ naar voren, wat het gevoel van Oosterse mystiek ten gehore brengt, samen met een trage, kalme opbouw.

‘Amphetamine Animal’ blijft in die trend hangen, maar klinkt wat rauwer en soms bijna ongemakkelijk tijdens het luisteren met rauwe, geschreeuwde vocalen die in een black metal song op zijn plaats kunnen zijn. De band weet spanningen op te bouwen en een bleek landschap van geluid te schilderen zonder te gaan vervelen. ‘Abysmal Desert Cavern’ doet ook precies weer dat. De atmosfeer die deze Duitsers weten neer te zetten is duister en zwaar, als in een duistere tempel waarin de goden van Lovecraft opgeroepen worden. Dat is ook precies waar ‘Invocation To The Old Ones’ het geluid naartoe brengt. Na een minutenlange intro van klingelende bellen die telkens zachtjes wegebben, komt een hypnotiserende gitaarriff op met psychedelische klanken er om heen, langzaamaan ontrafeld het nummer in distortion en chaos tot er niets dan een suizende klank overblijft welken minutenlang verder uitrafelt tot stilte resteert.

Dit is een plaat die elke Roadburn-ganger zou moeten luisteren. Ongelooflijk gewoon.

Je kunt geen reactie achterlaten.