Cat Power @ Paradiso, Amsterdam

Door Leonie Poot en Daniël de Borger 5 juli 2013 Reacties staat uit voor Cat Power @ Paradiso, Amsterdam

CatP_Daniel_ROAR_01

Het zal niet gemakkelijk zijn om als artiest na een faillissement, liefdesverdriet en aanhoudende podiumangst weer op tour te moeten. ?En moeten is wel een beetje het codewoord van vanavond. Bovenaan de setlist staat Marshalls speeltijd prominent geprint, als een soort zwaard van Damocles, 90 minuten, dikgedrukt. Zie het maar vol te houden.

CatP_Daniel_ROAR_02

Dit volhouden gaat Chan Marshall, oftewel Cat Power, zeker in het begin niet heel goed af. Ze hobbelt een beetje onwennig richting microfoon als haar band ‘The Greatest’ al heeft ingezet. Marshalls stem is sowieso al wat aan de zachte kant. Dat is ook onderdeel van de aantrekkingskracht; haar rasperige en warme stem. Maar nu lijkt ze haast te fluisteren in de microfoon. Marshall lijkt vanavond vooral tegen zichzelf te moeten knokken. Ze zweet, beweegt onhandig over het podium, het geheel ziet er heel ellendig uit, op zo’n manier dat je haar eigenlijk het liefst in bed wil stoppen met een kruik en een paracetamol.

CatP_Daniel_ROAR_03

Het nummer ‘Bully’ lijkt de ommekeer in de set. Het leren jasje gaat uit en wordt verwisseld voor een spijkerexemplaar. Het ingetogen nummer past perfect bij Chans stem en de band verdwijnt eindelijk naar de achtergrond. Ditzelfde geldt voor ‘Always On My Own’, mooi uitgevoerd. Chan steekt er zelf maar een aansteker bij aan. Het heeft eerder iets verdrietigs dan dat het toevoegt aan de sfeer.

CatP_Daniel_ROAR_04

Achter Marshall hangt een groot doek waarop filmpjes geprojecteerd worden, bmx-ende meisjes, hi?roglyfen, een gorilla, de rode draad ontbreekt. Marshall wordt door een spot op de grond van achteren belicht, ze speelt met haar eigen silhouet die zichtbaar is tegen het balkon en de muur van Paradiso. Ze slaat met haar armen, als een vogel die niet van de grond komt. Ook bij dit schouwspel krijg je een ongemakkelijk gevoel

CatP_Daniel_ROAR_05

De Rowland S. Howard?cover ‘Shivers’ wordt opgeleukt met INXS’s ‘Never Tear Us Apart’. Het naderende einde van de show lijkt Marshall wat verlichting te geven, ze oogt wat meer ontspannen en er kan zowaar een glimlach af. Dit zien we ook terug in ‘Peace & Love’ wat meer swingt en aanvoelt alsof je naar een concert staat te kijken in plaats van een martelgang. Tijdens het laatste nummer ‘Ruin’ deelt Marshall witte rozen uit en loopt dan al zwaaiend naar het publiek het podium af. We kunnen ons niet voorstellen dat ze zelf erg tevreden was over vanavond. Er kwamen best wat mooie momenten voorbij maar verder voelde het toch als ramptoerisme. Hopelijk kan ze na afloop van deze tour op een welverdiende vakantie en zien we haar in een wat betere staat snel weer terug.

Tekst:? Leonie Poot
Fotografie:? Dani?l de Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.