Suuns @ Doornroosje, Nijmegen

Door Robin Oostrum 5 juli 2013 1

Daar zijn ze dan weer, de Canadezen van?Suuns. Afgelopen najaar stonden ze nog in een propvolle Tivoli de Helling tijdens het Le Guess Who? Festival in Utrecht en dit voorjaar waren er weer shows in de Melkweg en op Best Kept Secret. Met hun experimentele mix van electronica en post- en krautrock zijn ze inmiddels uitgegroeid tot een live-favoriet in het Nederlanse clubcircuit. Voor Doornroosje reden genoeg om het concertseizoen vanavond af te sluiten met het Canadese viertal.

Voorprogramma vanavond is?Lucrecia Dalt. De Spaanse stond vorig jaar eveneens op Le Guess Who?, maar komt in Doornroosje helaas minder goed tot haar recht. De trage soundscapes bouwen als een Almodóvar-film de spanning in de set op: met veel geduld. Bij vlagen boeiend, maar als voorprogramma heeft de timide Spaanse de pech dat er nog teveel mensen heen en weer lopen om écht veertig minuten die spanning vast te houden.

Daar heeft Suuns beduidend minder last van. De lichten zijn tot een minimum gedimd als er een Oosters gebed door de boxen schalt en vier schaduwen het podium lijken te betreden. Met al die shows in Nederland stond Suuns al bekend als een band die nooit twee keer hetzelfde optreden geeft. Vanavond gaat de setlist opnieuw op de schop. Opvallend is dat er begonnen wordt met b-side ‘Red Song’, waar tijdens de recente festivalshows nog werd geopend met de bekendere nummers. Met ‘Bambi’, ‘Powers of Ten’ en ‘Armed for Peace’ wordt Doornroosje vervolgens snoeihard meegezogen in de trippy geluids- en lichtshow die zo kenmerkend is voor de band.

Snoeihard is vooral het drummen van Liam O’Neill, die elk nummer harder lijkt te meppen. De combinatie met de ijzig kille stem van Ben Shemie, de vervormde gitaar- en baslijnen van Joe Yarmush en de spacende synths van Max Henry vormen een opmerkelijk dansbaar geheel. De net-geen-hit ‘Arena’ is het hoogtepunt halverwege de set, waarbij je jezelf afvraagt waarom Suuns nog niet is doorgebroken naar het formaat Bravo-afsluiter op Lowlands.

Misschien komt dit doordat het viertal daarvoor nét iets te vaak voor het experiment kiest. Na ‘Arena’ volgt een lang uitgesponnen versie van ‘Edie’s Dream’, waarmee het tempo een paar niveaus omlaaggeschroefd wordt. Om vervolgens weer als vertrouwd verder te gaan met ‘2020’. Op een vreemde manier is dit het meest catchy nummer van de band, gedragen door een op gitaar gespeeld sirene-loopje en een stampende beat.

Deze week verschenen de eerste halfjaarlijstjes?met de beste albums van 2013: Suuns bewijst vanavond dat?Images du Futur terecht in vrijwel alle lijsten voorkomt. Je gunt ze die ene hit om de volgende stap te maken, maar tot die tijd zijn ze de gedroomde afsluiter van welk concertseizoen dan ook. Bonuspunten gaan naar de ijzersterke lichtshow van vanavond.

Eén reactie »