The Who @ Ziggo Dome, Amsterdam

Door Robin Oostrum en Leonie Poot 6 juli 2013 3

Roger Daltrey staat met zijn rug naar de zaal. De grote schermen laten archiefmateriaal van Keith Moon zien, terwijl zijn?cockney?vocalen op ‘Bell Boy’ door de boxen klinken. Na afloop blijft Roger nog een paar seconden staan, alvorens hij de in 1978 overleden drummer een groet brengt en zich weer tot het publiek richt. Het moge duidelijk zijn: de twee overgebleven leden van?The Who geven vanavond een geschiedenisles in de Ziggo Dome.

The Who

Desalniettemin staan Roger Daltrey en Pete Townshend vanavond met een negenkoppige band op het podium, hetgeen voor een aangenaam vol geluid zorgt in de Ziggo Dome. Met Scott Devours op drums en Pino Palladino als vervanger van de in 2002 overleden bassist John Entwistle, speelt de band integraal het uit 1973 afkomstige thema-album?Quadrophenia. Vanuit de zaal klinkt onmiddellijk een gejuich van herkenning op als het intro van ‘I Am The Sea’ wegebt en Roger tijdens de eerste noten van ‘The Real Me’ met zijn microfoon zwaait.

The Who

Al snel wordt duidelijk dat The Who een dagje ouder is geworden. Roger Daltrey zit er geregeld naast, is bij de minste tempoversnelling al buiten adem en laat de hoge uithalen zelfs volledig schieten. Tijdens ‘The Rock’, de instrumentale prelude van afsluiter ‘Love, Reign O’er Me’, is hij gedurende een minuut of zeven zelfs volledig van het podium verdwenen. De rest van de band past zich aan, speelt in een soort 90%-tempo, en neemt hier en daar behendig wat extra tijd tussen de nummers. Het publiek wordt ondertussen vermaakt met beelden van historische gebeurtenissen en antieke opnames van de band zelf.

The Who

Het is een bekend nadeel aan het integraal uitvoeren van een album: de volgorde is nooit ideaal. Het publiek, massaal opgestaan bij opener ‘The Real Me’ en het sterke instrumentale titelnummer, is na twintig minuten weer grotendeels gaan zitten. Ietwat plichtmatig en zonder enige interactie werkt The Who zich door het album, met als spaarzame hoogtepunten ‘I’m One’ en ‘The Dirty Jobs’. Daarna is het tijd voor toneelstukjes als Keith Moon via het scherm ‘Bell Boy’ ten gehore brengt en er tijdens ‘5:15’ een soortgelijke zonde wordt begaan met een bass-solo van John Entwistle. Uiteindelijk is het lang wachten op afsluiter ‘Love, Reign O’er Me’, die andere klassieker, waarbij de violen van het album live vervangen zijn door een synthesizer.

The Who

Na?Quadrophenia is het tijd voor hits. The Who lijkt wat van zijn energie hervonden te hebben, al is het tempo van ‘Pinball Wizard’ een beetje te hoog voor de 69-jarige Roger Daltrey. Toch komt het publiek massaal van de stoelen voor uitvoeringen van ‘Baba O’Riley’ en ‘Won’t Get Fooled Again’, waarmee de Britten voor het eerst vanavond iets van hun vroegere ‘rock-‘n-roll’ lijken te hervinden. Met zijn twee?n nemen Pete en Roger afscheid van de zaal met het akoestische ‘Tea & Theatre’, een nummer van het in 2006 verschenen album?Endless Wire. Het is net genoeg om vanavond met een goed gevoel naar huis te gaan, maar voor een set van ruim twee uur kende het optreden van The Who vanavond te weinig hoogtepunten.

The Who

Tekst:? Robin Oostrum
Fotografie:? Leonie Poot

3 Reacties »

  1. Nico B. 7 juli 2013 om 22:24 -

    Robin Oostrum heeft zich duidelijk niet verdiept in het album Quadrophenia. Hij slaat volledig de plank mis bij zijn verhaal over het nummer The Rock, daar is Daltrey helemaal niet bij nodig! Verder was Daltrey juist heel goed bij stem? De filmische interacties op de schermen van Keith Moon en John Entwistle ware erg goed bedacht en gekozen. De echte Who-fans wisten dit zeer te waarderen om op die manier de originele band toch samen te zien spelen. Het album werd uitstekend gespeeld. Ook de echt bekende Who hits die ná Quadrophenia werden gespeeld spetterden van het podium. Ongelofelijk dat ze dat op hun leeftijd nog presteren. De hele Ziggo Dome was in extase, op één na, Robin Oostrum.
    Met vriendelijke groet, Nico

  2. PR Utser 8 juli 2013 om 10:14 -

    Juist!

  3. BeeLikeJ 8 juli 2013 om 11:01 -

    Wow, het is net of je bij een heel ander concert was! Wat Nico ook al opmerkt is dat je kennelijk het concept van Quadrophenia niet kent/begrijpt. De beelden “ter vermaak” zijn een wezenlijk onderdeel van het verhaal. Jammer dat je het optreden niet genoeg vond, voor mij was het net als in 1997 weer geweldig met alleen maar hoogtepunten. Die oude rockers kunnen het nog steeds!