De Wereld Draait Buiten 2013 @ Westergasterrein, Amsterdam

Door Daan Krahmer 10 juli 2013 2

Met 44 edities van Pinkpop en Lowlands dat altijd direct uitverkoopt leek de festivalmarkt in Nederland compleet. Niets bleek minder waar toen eerder dit jaar de eerste uitverkochte editie van Best Kept Secret plaatsvond in Hilvarenbeek en de derde editie van Pitch op het Westergasterrein in Amsterdam een groot succes werd. Op datzelfde terrein vond een dag later De Wereld Draait Buiten plaats. Ook uitverkocht.

De elementen die het TV-programma De Wereld Draait Door zo succesvol maken zijn mooi naar het festivalterrein vertaald. Er staan grote rijen voor de kleine Westerunie voor het niet-muzikale programma met bijvoorbeeld slangenman Freek Vonk, Mister Lucky-TV Sander van de Pavert en Leo Blokhuis die een lezing verzorgt. Prem en Jan Mulder houden in de Oostertent een felle discussie over de Nederlandse maatschappij en huisdichter Nico Dijkshoorn leest zijn vers geschreven gedichten voor tussen de mensen op het grasveld. Het maakt het festival intiem en dat komt de sfeer ten goede.

De meeste mensen blijken echter gekomen voor de muziek. De dag wordt geopend met de Eindhovense garagerockband Mozes And The Firstborn. Sinds het piepjonge kwartet hun gelijknamige debuutalbum begin dit jaar uitbrachten bij TopNotch is de band non stop op tour. Dat is duidelijk te zien. Het materiaal wordt strak en vol overgave op het podium gebracht. Nummers als ‘Peter Jr’, ‘Gimme Some’ en het hitje ‘I Got Skills’ kunnen rekenen op een enthousiaste reactie van het jonge publiek. Wel mist de muziek live wat dynamiek, maar dit wordt mooi gecompenseerd met de zelfverzekerende podiumpresentatie van de band.

Met de genregenoten Parquet Courts uit Brooklyn lijkt het publiek minder te kunnen. De stoned-ogende band begint in dezelfde opstelling (bas tussen de twee gitaristen in) als Mozes And The Firstborn, en opent zonder poespas met snoeiharde en agressieve noisepunk . Het geheel rammelt en wordt gebracht op b-instrumenten. Dynamiek heeft de muziek zeker, maar het Transformatorhuis loopt wel steeds leger. Naarmate de set vordert komen er melodieuzere liedjes voorbij, zoals het aanstekelijke ‘Borrowed Time’ en ‘She’s Rolling’ met lang uitgesponnen psychedelisch gitaarwerk in de trant van Sonic Youth en Pavement. De band verlaat zonder iets te zeggen het podium en laat ons ietwat bevreemd maar ge?mponeerd achter.

Van het ene uiterste naar het andere. De Gashouder is helemaal volgelopen voor ‘die leipe mocro flavour’ Ali B. Ook dit is De Wereld Draait Buiten. Die sfeer zit er ondertussen ook uitstekend in bij de Westertent. De tempratuur loopt hier op tot voorbij het kookpunt bij het springfestijn van The Opposites. Het blijft knap hoe Big2 en Willy het publiek keer op keer bespelen, en de hele tent om weten te toveren in een hossende massa.

Veel jongens en meisjes spoedden zich vervolgens naar de bloedmooie Lianne La Havas een uur mag spelen. Het publiek heeft ze met de solo-opener ‘No Room For Doubt’ direct in haar greep. ?La Havas is goed bij stem en heeft haar liedjes mooi weten te vertalen naar de grotere podia. Tedere luisterliedjes als ‘Elusive’, ‘Au Cinema’ en de pianoballad ‘Gone’ zorgen voor kippenvel en het publiek luistert met ingehouden adem toe. Bij de meer up tempo nummers klapt en zingt men mee als dit gevraagd wordt en joelt het publiek haar liefdevol toe. Toch wordt het door de voorbijlopende festivalganger nergens zo doodstil als het in de Effenaar wel was. Storend? Nee. La Havas lijkt overal mee weg te komen. Maar dit betekent niet dat ze ook tegen heilige huisjes moet gaan schoppen. Halverwege de set komt een gedurfde cover van Radiohead’s ‘Weird Fishes’ voorbij. Wellicht als eerbetoon aan Thom Yorke, die op hetzelfde moment met zijn supergroep Atoms For Peace ook in Amsterdam speelt, maar de vertolking schiet helaas haar doel voorbij.

Dat de enige Nederlandse show van Vampire Weekend op De Wereld Draait Buien plaat vindt mag opmerkelijk genoemd worden. De band bracht onlangs haar derde album Modern Vampires Of The City uit en ontving daarvoor wederom louter lof. Fans van de band zijn massaal op de Gashouder afgekomen en krijgen met een vijftiental nummers in een uur tijd waar voor hun geld. Live speelt de band haar nummers nagenoeg perfect na waarbij wederom bevestigt wordt hoe goed de liedjes in elkaar zitten. Blikvanger (en ijdeltuit) is frontman Ezra Koenig die zorgt voor een hoop jonge meisjes op de eerste rijen. Zijn karakteristieke stem haalt live moeiteloos alle hoge noten en songs als ‘A Punk’, ‘Unbelievers’ en ‘Cousins’ worden live onthaald als grote hits. Het nieuwe materiaal doet het live goed en de wat merkwaardige vervormde stemmen in ‘Diane Young’ en ‘Ya Hey’ blijven prima overeind. Een smetje op het optreden is dat het langzamere ‘Step’ al vroeg in de set voorbij komt en de vaart even uit het optreden haalt. Dat mag niet verhullen dat Vampire Weekend ook op het podium een klasse apart is en definitief een grote band genoemd mag worden.

De dag wordt afgesloten zoals die ook begon: met Eindhoven. Rapper Fresku is gekomen om een feestje? te bouwen en dat zullen we krijgen ook. “Zijn er ook mensen uit Eindhoven in de zaal?” Er volgt een luid applaus. “Oké ik voel me thuis man, ik voel me thuis”. Fresku trekt zijn jas uit en er komt onder luid gejoel een PSV shirt tevoorschijn. “Gaan we springen?!”. Met ‘Lintworm’, ‘Kutkop’ en ‘Hedde Drugs Op?’ lijkt dit plat vermaak, maar Fresku verbaast ook vriend en vijand met diepgaande teksten over bijvoorbeeld zijn dochtertje ‘Alisha’ en ‘Twijfel’. Het optreden voor een matig gevuld Transformatorhuis lijkt een thuiswedstrijd terwijl hij niet eens thuis is.

Maar laten we eerlijk wezen: deze eerste editie van De Wereld Draait Buiten mag een succes genoemd worden. Daarmee is dit jaar nog een beloftevolle nieuweling op het Nederlandse festivallandschap verschenen. Wij kijken uit naar hopelijk de volgende editie.

2 Reacties »

  1. Bob 11 juli 2013 om 00:48 -

    Het kan aan mij liggen, maar volgens mij was dit jaar toch echt de DERDE editie van Ptich.