Dour Festival 2013: Dag 1

Door Norbert Bakker 25 juli 2013 Reacties staat uit voor Dour Festival 2013: Dag 1

Waar Dour vorig jaar nog werd geteisterd door aanhoudende regenbuien en de modderpoelen die dit tot gevolg had, wordt er dit jaar het andere uiterste aangetikt. Met temperaturen die oplopen tot boven de 30 graden, belooft het wederom een zware opgave te worden om vier dagen Dour vol te houden. Zeker wanneer je bedenkt dat de organisatie van het festival er nooit zoveel aan doet om de omstandigheden voor zijn bezoekers te verzachten. Zo werd er vorig jaar nauwelijks wat gedaan aan de kniediepe modder en ook dit jaar blijkt de organisatie weinig extra water beschikbaar te hebben voor de uitgedroogde bezoeker. Gelukkig is er dan wel de fantastische line-up die het de moeite waard maakt om naar Dour te gaan. Er staan hip-hop legendes op het programma zoals Wu-Tang Clan, Jurassic 5 en elektronica grootheden zoals Trentem?ller, Venetian Snares en Skream. Om de line-up compleet te maken, slaan ook grote rockbands zoals The Smashing Pumpkins en Mark Lanegan’s band het festival niet over. En dat is nog maar een kleine greep uit de ruim 250 acts die het programma rijk is.

De eerste band die we aanschouwen, en tevens de eerste band van het festival, is het Belgische Raketkanon (ook wel RKTKNN). De band heeft met de debuutplaat #1 direct hoge ogen gegooid bij lokale en nationale recensenten en ook de live shows worden telkens goed ontvangen. Het is direct duidelijk waarom; de zanger is immens energiek en benut elke centimeter van het podium, zonder aan stemgeluid te hoeven inboeten. Ook van de ruimte in het publiek maakt de zanger gretig gebruik. Wie er dacht rustig op te kunnen warmen komt bedrogen uit, want de zanger rent door het publiek en de eerste crowdsurf is al snel een feit. Ook de rest van de band is energiek en weet het publiek direct goed op te jutten. Ondanks het feit dat de band nog niet lang bestaat heeft het gezelschap al een volwassen geluid. Samen met de willekeurige attributen zoals een pleeborstel die af en toe het publiek in gegooid worden maken dit tot een vermakelijke show. Een leuke opener die wellicht wel het beste tot zijn recht zal komen tijdens een clubshow.

Volgende stop is het Texaanse viertal van White Denim. Kort samengevat maken ze garage rock met een hoop instrumentele psychedelische passages die eigenlijk meer Californisch klinkt dan Texaans. De eerste helft van de set bestaat vooral uit nummers van hun meest recente plaat D. Helaas komen de catchy riffjes en hooks van deze plaat live een stuk minder goed naar voren dan op de plaat zelf, omdat ze wegvallen onder een brij van geluid. De tweede helft bestaat uit nummers die wat meer funky klinken, maar ook hier weet de band het monotone geluid niet geheel te ontstijgen. Gecombineerd met de tropische temperaturen die er inmiddels in de tent bereikt worden, maakt dit het geheel tot een vrij zware zit.

De drie Canadese jongens van BadBadNotGood zijn bekend geworden om hun jazz-covers van bekende electronica en hip-hop nummers. Het is vaak goed luisteren om er iets bekends uit te halen, maar in het geval van BBNG is dat vooral omdat ze er een hele goede eigen draai aan hebben gegeven. Dat de keyboard speler en gitarist goed kunnen spelen is duidelijk, maar de aandacht wordt toch vooral opge?ist door de drummer die met haast buitenaardse klasse de nummers smoel weet te geven. Onder andere James Blake’s DMZ komt langs, maar wanneer TNGHT’s Bugg’n wordt gespeeld blijkt maar weer hoeveel indruk die show vorig jaar heeft gemaakt op Dour. De publieksreactie is bijna net zo indrukwekkend als bij TNGHT zelf en later op het festival zal blijken dat een hoop DJ’s de nummers in hun set verwerken. Met wat sympathieke woorden en een Gucci Mane cover wordt de set uiteindelijk sterk afgesloten.

Het succes voor Charles Bradley begon na zijn carrière als James Brown impersonator; zoveel blijkt wel uit de vele verwijzingen naar deze grootheid van weleer. Van de overdreven introductie, tot zijn indrukwekkende blauwe glitterpak, tot de danspasjes waar James Brown zelf ook niet ontevreden mee zou zijn, tot zijn emotionele uithalen. Alles ademt de soul uit zijn hoogtijdagen. Het publiek stelt dit duidelijk op prijs, zeker wanneer ‘You Put the Flame On It’ wordt gezongen. Helaas is de show naast de paar hitjes, muzikaal over het algemeen niet zo goed als de echte soullegendes. We besluiten verder te kijken.

Er kan inmiddels bijna een boek gevuld worden over het leven van rapper Riff Raff. Hij is bekend geworden van het MTV programma From G’s to Gents, maar is toch vooral G gebleven. Dit blijkt onder meer uit filmpjes van zijn onsamenhangende interviews, waarin hij constant blunts rookt en de hoeveelheden ‘ice’ waarmee hij graag overal pronkt. Daarnaast is er inmiddels een film gemaakt (Spring Breakers), waarin een van de hoofdpersonen op zijn act is gebaseerd. Alleen was dit voor Riff Raff juist een reden om de regisseur Harmony Korine aan te klagen. Kortom, er is altijd wel wat aan de hand in het leven van de rapper en hij lijkt er van te genieten. Dat Riff Raff, of Jody Highroller zoals hij zichzelf vaak noemt, vooral van aandacht houdt, blijkt ook tijdens de show wanneer hij een legioen aan fotografen het podium op tilt om zichzelf uitgebreid te laten fotograferen vanuit allerlei verschillende poses. Zoals wel vaker met shows waarin de nadruk ligt op het ego van de performer, komt dit de kwaliteit van de show niet ten goede. De DJ speelt gewoon een bandje af en Riff of zijn sidekick rapt af en toe wat woorden mee. Daarnaast begint de show fatsoenlijk te laat, terwijl het einde bijzonder abrupt is. Wanneer je echter een beetje bekend bent met de nummers die hij speelt zoals ‘Brain Freeze’, ‘Jose Caneco’, ‘Lil Mamma’ en afsluiter ‘Cuz My Gear’ en met name met de hilarische opeenstapeling van oneliners die deze nummers bevatten, is deze hele freakshow een bijzonder komische ervaring.

Mike Patton begint inmiddels een bekende te worden op Dour. Een aantal jaar geleden stond hij met zijn band Faith No More op het hoofdpodium, waar hij een fantastische show weggaf. Nu moet hij het, wederom op het hoofdpodium, doen met Tomahawk. Dat deze band minder legendarisch is blijkt wel uit de opkomst van het publiek, maar ook uit de show zelf. Voor degenen die niet/minder bekend zijn met de nummers is het, ondanks dat Mike Patton weer hele bijzondere dingen doet met zijn stem, toch een vrij monotone bedoening. Natuurlijk is de drummer van Battles (ook nu heeft hij zijn bekkens weer kenmerkend hoog hangen) een goede toevoeging, maar zoals bij al zijn projecten is Patton de spil van de band en dat blijkt in dit geval helaas niet genoeg te zijn.

Elk jaar heeft Dour wel een aantal clashes die erg vervelend zijn, wat met zeven podia wel enigszins onvermijdelijk is. De clash dit jaar tussen Trentem?ller en Bonobo is echter wel heel pijnlijk, omdat ze beiden ongeveer dezelfde doelgroep hebben en het beide acts zijn waar mensen speciaal voor naar een festival zouden komen. Idealiter was het mogelijk geweest om beide bands te kunnen zien. ROAR ?kiest er in dit geval voor om naar Trentem?ller te gaan kijken en dat blijkt geen slechte keuze, want we worden getrakteerd op een liveset die perfect in elkaar zit. Naar postrock neigende stukken worden afgewisseld met gedeeltjes waarin de nadruk op de stem van de zangeres ligt. Niet te vergeten zijn ook de?hele dansbare stukken in zoals we die eigenlijk van Trentem?ller gewend zijn.?Vooral in het nummer ‘Miss You’, dat gek genoeg niet de afsluiter is, komen al deze elementen heel goed samen.

De hip-hop grootheden van?Wu-Tang Clan zijn inmiddels geen onbekenden meer voor de doorgewinterde dourganger. Toch zijn de verhalen over hun eerdere liveshows op Dour over het algemeen erg negatief. Omdat ze met zovelen zijn en omdat de clan een flink aantal ego’s bij elkaar brengt, zou er teveel door elkaar worden geschreeuwd en de nummers ontzettend rommelig worden gebracht. Op het moment dat ik de Last Arena betreedt is het direct duidelijk dat er wat dat betreft nog steeds niks is veranderd. Het ziet zwart van de ego’s op het podium die door elkaar staan te schreeuwen en ondanks het feit dat er veel publieksfavorieten van de legendarische plaat Enter the Wu-Tang (36 Chambers) worden gespeeld, klinkt het geheel niet al te best. Het is jammer dat deze legendes met zo’n show hun cultstatus zo de grond in weten te boren en het is dan ook een opgave om de show uit te kijken. Gelukkig is er elders?nog genoeg andere, betere muziek op Dour te vinden.

Zo staat de donderdag van Dour bijvoorbeeld altijd in het teken van drum & bass. Het is een moeilijk te omschrijven gevoel, maar om de Balzaal binnen te stappen (die een capaciteit heeft van 7000 man en vaak zo goed als gevuld is) en te zien hoe iedereen gezamenlijk los gaat op het beste wat drum & bass te bieden heeft, bezorgt telkens weer kippenvel. Dit jaar worden we onder andere getrakteerd op sets van Nu:Logic, Camo & Crooked en Andy C en het is vooral Andy C die zijn status waarmaakt door het ene na het andere hitje in razend tempo er doorheen te jagen. Voor velen is dit dan ook het ultieme douren.

We sluiten dag 1 af met?Skream die samen met de MC Sgt. Pokes een set ‘all-night long set’ doet van vier uur. Binnen niet al te veel tijd switcht Skream tussen house in het straatje van Breach, discohitjes zoals die van Donna Summer, een aantal van zijn eigen klassiekers zoals ‘Midnight Request Line’, ‘Filth’, ‘Fick’ en andere dubstep hits uit die tijd zoals Digital Mystikz’ ‘Anti War Dub’. Uiteindelijk gaat het meer de Skrillex-achtige dubstep kant op en besluiten we dat het een mooie tijd is om te gaan slapen en op te laden voor de dag die komen gaat.

//

Je kunt geen reactie achterlaten.