Dour Festival 2013: Dag 2

Door Norbert Bakker 26 juli 2013 Reacties staat uit voor Dour Festival 2013: Dag 2

Na een lange en erg goed gevulde eerste dag, doen we het dag twee iets rustiger aan. Eindelijk is de Cannibal Stage weer open, dus er ligt vandaag wat meer nadruk op het rock/metal-programma met namen als Amenra en Converge. Uiteraard is er voor ieder wat wils en valt er ook genoeg te genieten met elektronica-helden als Nathan Fake, Sub Focus, Rustie en Four Tet.

We beginnen de dag met The Black Heart Rebellion, wederom een Belgische band die het de laatste tijd erg goed doet. De band heeft met de recent uitgekomen plaat Har Nevo de boeg radicaal omgegooid. Waar de band vroeger screamo maakte met een hoop post-rock-invloeden is het nu vooral zwaarmoedige folk die heel erg doet denken aan Wovenhand. Het is dan ook niet voor niets zijn dat ze hiervan binnenkort het voorprogramma mogen verzorgen. Ondanks dat ze me als screamo-band altijd al hebben weten te overtuigen hebben ze met de nieuwe plaat een stuk volwassener geluid gekregen en dat zien we terug in de hele show. In een intieme setting worden zowel de screamo als de nieuwe nummers vol overtuiging gebracht en zien we een band die perfect op elkaar is ingespeeld. Deze band kan alleen nog maar groeien in de toekomst.

Na een heet middagje in de zon zitten duiken we weer de tent in voor wat extra zomerse vibes van Seth Haley, oftewel Com Truise. Zijn muziek kan omschreven worden als synthwave, chillwave of vaporwave. Je mag het zelf weten, maar in ieder geval golft het lekker door de tent heen en draait Seth een mooie mix van nummers van de eerste plaat die vooral erg ‘waven’ en de nieuwe plaat die wat meer upbeat zijn. Voor iemand die tevens designer is, is de show productioneel gezien echter wel bijzonder kaal aangezien het enige wat er op het podium te zien is: Seth achter zijn kleine draaitafeltje. Opwindend is het dus niet, maar wel lekker om even op weg te spacen.

Ondanks dat er drie microfoons op het podium van de Cannibal Stage staan worden ze niet gebruikt voor de nummers. Instrumentale post-metalband Pelican houdt namelijk niet van een overdaad aan fratsen zoals zang en een al te actieve performance. Waar ze wel van houden zijn zware riffs en dat is gelukkig ook wat ze heel goed kunnen. Veel meer dan dat het een toffe show is geweest valt er dan ook niet te vertellen.

Net als tijdens de show in de 013 laat Torche zich overrompelen door tourgenoten Pelican die eigenlijk hun voorprogramma zijn. Het gaat direct al mis wanneer blijkt dat de band geen idee heeft waar ze zijn doordat ze Hellfest goedendag wensen in plaats van Dour. De rest van de set volgen er piemelgrappen, rollen over het podium en ander theatraal gedrag. En als de muziek nou bijzonder was zou dit niet zo’n probleem zijn, maar helaas klapt de zogenaamde ‘pop-stoner’ er niet zo hard op als onder andere Pelican.

Amenra is een band waarvan je van tevoren altijd wel weet wat je kan verwachten, maar waar je toch telkens bij blijft terugkeren omdat hetgeen wat je verwacht gewoon heel erg goed is. Vorig jaar stond de band ook al op Dour en werd er al een voorproefje gegeven van het nieuwe album Mass V. Inmiddels is het album uit en bestaat de helft van de set uit nummers van deze plaat. Nummers die niet veel anders zijn dan de vorige platen en daardoor opnieuw erg goed. Wederom overdondert de band het publiek in een pikdonkere zaal met donkere, dreigende en loodzware riffs die je, gecombineerd met frontman Colin’s stem die door merg en been gaan, al snel in een nihilistische trance brengen en hier tot het einde toe in laten verkeren. Deze band zal nooit vervelen.

Een andere band die ook minstens net zoveel tourt en vrijwel altijd weet te overtuigen is Converge uit het Amerikaanse Salem. Met inmiddels acht snoeiharde albums op hun naam, vierentwintig jaar actief touren en een zo goed als stabiele line-up sinds 1999 heeft de band zijn subtiele cultstatus inmiddels wel verdiend. Ook vanavond is het met nummers als ‘All we Love we Leave Behind’ van het nieuwste album en ‘Concubine’ weer genieten geblazen van het hyperactieve frontwerk van zanger Jacob Bannon en de ongelooflijk technische instrumentatie. Wat wel jammer is, is dat het geluid niet al te best is waardoor de instrumentatie op sommige momenten verandert in een mathcore-brij. Nou zal het voor een geluidsman natuurlijk niet makkelijk zijn om het geluid van een band als Converge goed te krijgen, maar het gebeurt helaas te vaak dat het geluid in de Cannibal Stage ondermaats is. Een ander klein smetje is dat het epische ‘Jane Doe’ niet in de setlist verwerkt zit zoals vorig jaar het geval was. Voor de rest toch een uitstekende show.

Uiteindelijk gooien we het toch nog even op een hele andere tour. Cyril Hahn heeft namelijk het afgelopen jaar aardig wat bekendheid vergaard door zijn ontzettend zwoele remixen van r&b-nummers zoals ‘Say My Name’ en ‘Touch My Body’ (die op zichzelf al aardig zwoel zijn). Dit heeft hem flink wat losse shows opgeleverd en uiteindelijk is het ook uitgemond in een show op Dour. Helaas draait hij deze nummers niet en ook niks wat er een beetje op lijkt. In plaats daarvan draait hij oninteressante housenummertjes die elke dj wel had kunnen verzinnen. Pas op het moment dat we besluiten weg te gaan plakt hij er nog even zijn ‘Say My Name’ remix aan vast op een manier waarop het klinkt alsof het een verplichting is in plaats van dat hij graag zijn nummers draait.

Je kunt geen reactie achterlaten.