Built to Spill @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Leonie Poot 1 oktober 2013 Reacties staat uit voor Built to Spill @ Bitterzoet, Amsterdam

Built to Spill (1992 Boise Idaho) zou, volgens de website van Bitterzoet, afgelopen zomer al met nieuw materiaal komen. Of de band nieuw materiaal heeft blijft nog even de vraag. Ze zijn in ieder geval niet erg gretig om dit ten gehore te brengen want vanavond putten ze voornamelijk uit de klassiekers Keep It Like a Secret en There’s Nothing Wrong with Love. Van hun meest recente album There Is No Enemy (2009) lijken ze het bestaan vergeten te zijn, want daar wordt vanavond niets van gespeeld. En voor de volledigheid, dit geldt ook voor het in 2001 uitgebrachte Ancient Melodies of the Future.

Recent is Built to Spill’s ritme sectie vervangen en heeft Steve Gere plaatsgenomen achter het drumstel en neemt Jason Albertini de honneurs waar op bas. Maar, zoals bij zoveel bandjes, draait het vooral om frontman Doug Martsch. Net als dat het bij genregenoten The Shins om James Mercer draait, en bij Death Cab For Cutie om Ben Gibbard. Bandjes met dat typerende indierockgeluid welke, in ieder geval voor ondergetekende, onlosmakelijk met de jaren negentig verbonden is.

Built to Spill

Waar eerder genoemde The Shins en Death Cab For Cutie de grote zaal van de Melkweg binnen een mum van tijd uitverkopen moet Built to Spill het doen met een uitverkocht Bitterzoet. Drie gitaristen op het podium lijkt dan ook wat veel, Jim Roth staat noodgedwongen verscholen achter een pilaar. De drie gitaristen zorgen echter voor het typerende ambitieuze geluid wat Built to Spill maakt tot wat ze zijn. Dit is vooral hoorbaar op het door gitaren gedreven ‘Center Of The Universe’. Welke gitarist wat produceert maakt niet uit, het samenkomen van de verschillende lagen en nuances maakt het nummer interessant, groots en krachtig.

Built to Spill

Spraakzaam is Martsch niet, sociaal-ongemakkelijk is eerder iets wat in ons opkomt als we de zanger moeten omschrijven. Waar Built to Spill zelf de mosterd haalt wordt duidelijk door de keuze aan covers vanavond. Neil Young’s ‘Cowgirl In The Sand’ klinkt groots en had met gemak tien minuten langer mogen duren. Abba Zabba van Captain Beefheart heeft dat quirky geluid wat we vanavond ook terughoren in een Built to Spill-nummer als ‘Carry The Zero’. ‘Train in Vain’ van The Clash klinkt funky, gezongen door Martsch doet het je stiekem denken dat je vanavond onderdeel bent van een film als G’. De band sluit af met de New Order-cover ‘Age of Consent’ met de melodramatische laatste woorden “I’ve lost you, I’ve lost you, I’ve lost you”.

Wat ons betreft heeft Built to Spill helemaal niets verloren en is de liefde alleen maar gegroeid. Het is fijn te zien dat een band als Built to Spill ook in een tijd van singer-songwriters, electro-dance en andersoortige hippe muziekstromingen overeind blijft. Dat nieuwe materiaal komt er vast, hopelijk gevolgd door heel veel optredens.

Je kunt geen reactie achterlaten.