Pearl Jam – Lightning Bolt

Door Leonie Poot 10 oktober 2013 Reacties staat uit voor Pearl Jam – Lightning Bolt

pearljam(Album – Universal) Als je Pearl Jam bent kun je de tijd nemen voor je album. Dat dit niet naar ieders tevredenheid is blijkt uit het filmpje dat Danny Clinch opnam met de band. Steve Gleason stelt accuraat vast: ‘Er zijn vijf jaren verstreken sinds Backspacer. De langste pauze tussen albums. What the fuck!?’

In die periode hebben de bandleden niet stil gezeten. Gitarist Stone Gossard stond eerder dit jaar nog met zijn hobby-project Brad in Nederland op de planken. Matt Cameron pakte de drumstokjes weer op bij zijn oude bandje Soundgarden. Jeff Ament kluste bij met zijn RNDM-project. Mike McCready deed mee op wat soundtracks. En zanger Eddie Vedder bracht een tweede solo album uit en ging hiermee de hort op. Zo kan het dus zomaar gebeuren dat je 9-5 baan even op de achterbank belandt.

Het nieuwe album Lightning Bolt is opgenomen over een periode van twee jaar, iets dat goed terug te horen is op het album. De cohesie tussen de nummers ontbreekt en het album bestaat vooral uit een collectie van op zichzelf staande liedjes. En dit vraagt nogal wat van de luisteraar.

De eerste kennismaking die we kregen met Lightning Bolt was de single ‘Mind Your Manners’. Een nummer dat in eerste instantie veel aan ‘Spin The Black Circle’ doet denken, tot het refrein wanneer het ineens weer eigentijds en nieuw klinkt. Deze insteek bleek een voorbode voor het gehele album. Veel van de nummers hebben ergens iets bekends. Zo heeft ‘My Father’s Son’ iets weg van ‘Bu$hleager’ en ‘Push Me Pull Me’ en blijft het door de onorthodoxe zware bas -en dito gitaarpartij een beetje een vreemde eend in de bijt. Ook voor ‘Infallible’ en ‘Pendulum’ moet je wat beter je best doen. Maar de out-of-the-box-kant van Pearl Jam bewijst keer op keer de meer interessante kant van de band. Recht-toe-recht-aan kan ook, dat bewijzen ze op ‘Swallowed Whole’ geen anthem als ‘Alive’ maar duidelijk een nummer dat de tand des tijds kan doorstaan en wat in een live-set prima past tussen een ‘Betterman’ en een ‘Daughter’. ‘Sirens’ is de parel op de plaat, een haast tenenkrommende jaren tachtig-solo van McCready gooit bijna roet in het eten maar de stem van Vedder zorgt er keer op keer weer voor dat de haren op de armen overeind staan. Titeltrack ‘Lightning Bolt’ borduurt nog het meeste voort op de kant die de band is ingeslagen met Backspacer. Een mid tempo-liedje met voor ieder wat wils, melodieuze gitaarpartijen, stevige drums maar verder niet heel interessant. Er is één maar: het nummer ‘Sleeping By Myself’ dat we kennen van de ukelele soloplaat van Vedder. Het nummer staat op Lightning Bolt omdat producer Brendan O’brien dat zo wilde. Toegegeven dat het iets minder erg wordt met de zoveelste luisterbeurt maar deze countryvariant van het ukelele-nummer mist nog net de woorden ‘giddy up’ en valt niet te rijmen met de rest van de plaat.

Het tiende studioalbum van Pearl Jam biedt weinig nieuws onder de zon. Het is voor ieder wat wils, solide zonder al te veel poespas. Het album voelt een beetje aan als een best-of alleen dan met nieuwe liedjes. Het schopt oude fans niet tegen de schenen en de nieuwe ‘Just Breathe’-lichting komt ook voldoende aan zijn trekken. De echte beproeving zal uiteindelijk toch tijdens een liveshow komen. Hoe houden de nieuwe nummers zich tussen de klassiekers. Pearl Jam op album is één ding maar Pearl Jam live is heel iets anders. Live is waar de band schittert en de kracht van de nieuwe nummers kan dus eigenlijk pas op het podium gemeten worden.

Je kunt geen reactie achterlaten.