Parquet Courts @ Doornroosje, Nijmegen

Door Robin Oostrum 19 oktober 2013 1

Verbaasde blikken bij degenen die stiekem naar de setlist gluren. Gaat?Parquet Courts straks echt twintig nummers spelen? Het viertal uit New York bracht eerder dit jaar haar tweede album?Light Up Gold uit, dat al snel tot de beste punkplaten van 2013 gerekend werd. Vorige maand verscheen daar bovenop nog de EP?Tally All The Things That You Broke. Samen goed voor twintig nummers in nog geen 53 minuten. Niet geheel verbazingwekkend houdt Parquet Courts het vanavond in Doornroosje nog wat langer vol.

Net als in Amsterdam en Groningen mag?Mazes het voorprogramma verzorgen. Met Ores & Minerals bracht het drietal eerder dit jaar haar beste album tot nu toe uit, dat ondanks de Britse oorsprong van de band bijzonder Amerikaans aanvoelt. Vanavond maakt Mazes vooral indruk met opener ‘Bodies’ en afsluiter ‘Skulking’. Met twee nieuwe nummers lijken we ons bovendien op te kunnen maken voor een nieuwe release in 2014.

Over nieuwe nummers gesproken: ondanks al die releases – een snelle rekensom levert een discografie van 31 nummers op – speelt Parquet Courts vanavond zeven nummers die nooit zijn uitgebracht. Zo speelt het viertal vroeg in de set een lang uitgesponnen versie van ‘She’s Rolling’, dat met zijn trage basloopje doet denken aan Cloud Nothings’ ‘No Future / No Past’. Toegankelijker wordt het vervolgens met het vertrouwde en aan elkaar gespeelde duo ‘Master of My Craft’ / ‘Borrowed Time’, waarmee de Amerikanen voor het eerst goed gebruik maken van de volumeschakelaars. Pas tegen het einde van de toegift is er nog zo’n moment, als prijsnummer ‘Stoned and Starving’ de zaal binnenknalt met een bonus van scheurende gitaren en volledig opengedraaide effecten.

Helaas blijft het verder bij een onnodige spierballenvertoning. Songs van twee minuten die knalhard door Doornroosje geblazen worden, experimentele gitaarsolo’s die door de enorme reverb de rest van het nummer vernietigen: slechts een handvol toeschouwers kan hier wat mee. Die mix van finesse en punk?die van?Light Up Gold zo’n sterk album maakte, verdwijnt vanavond in een stortvloed van rauwe herrie. Met een band die zo strak speelt en een dergelijke zanger (laat Andrew Savage trouwens eens wat meer nummers zingen) had er wellicht wat meer ingezeten. Gedurende de avond slaat de verbazing om in verveling: twintig nummers zijn er pakweg tien teveel.

Eén reactie »

  1. songhunter 19 oktober 2013 om 14:04 -

    Het bleken uiteindelijk 21 nummers te zijn, “Careers In Combat” werd nog voor “No Ideas” gespeeld en stond niet op de setlist. Nika mis met rauwe herrie, ik had wél graag wat meer meer zang in de mix gehoor.