Everlast @ Doornroosje, Nijmegen

Door Robin Oostrum 25 oktober 2013 Reacties staat uit voor Everlast @ Doornroosje, Nijmegen

Met ‘Jump Around’ scoorde de Amerikaans-Ierse hiphopgroep House of Pain in 1992 één van de grootste hits van de jaren negentig. Frontman Erik Francis “Everlast“?Schrody had er toen al een tegenvallende soloplaat opzitten, maar zou – een hartaanval en twee matige House of Pain-albums verder – in 1998 alsnog doorbreken met?Whitey Ford Sings the Blues. Met latere hits als ‘Ends’ en ‘Put Your Lights On’ (met Santana) is het geen verrassing dat de Amerikaanse hiphopper vanavond voor een uitverkocht Doornroosje staat.

Dat?hiphopper mag wel met een korreltje zout worden genomen. Eerder dit jaar verscheen?The Acoustic Life, een verzameling akoestische versies van de bekendste nummers uit zijn repertoire. Ter promotie daarvan (of is het andersom?) staat Everlast vanavond op het podium met een akoestische gitaar, slechts bijgestaan door een toetsenist. Om het plaatje compleet te maken houdt hij gedurende het eerste deel van de show consequent een zonnebril en hoed op: niks hiphopper, hier staat een singer-songwriter met een Johnny Cash-look.

Openend met ‘Broken’ (2003) en ‘Today (Watch Me Shine)’ (1998) is al snel duidelijk dat we vanavond op weinig nieuw materiaal hoeven te rekenen. Hits als ‘What It’s Like’, ‘Put Your Lights On’ (zonder Santana) en ‘My Medicine’ (zonder Snoop Dogg) worden niet alleen op de voorste rijen meegezongen, en jawel: zelfs ‘Jump Around’ komt – akoestisch en twee keer zo traag als het origineel – voorbij. Tussen al die rustige nummers wordt er zelfs voorzichtig gedanst op Johnny Cash-cover ‘Folsom Prison Blues’, een hoogtepunt in de set.

Ergens moet Everlast geloven dat dit akoestische gebeuren een goed idee is. Dat is het niet helemaal. Met zijn diepe stem redt de Amerikaan het vanavond prima, maar het gitaarwerk is van amateuristisch niveau. Zelfs grootste solo-hit ‘What It’s Like’, toch niet het moeilijkste gitaarrifje dat ooit bedacht is, wordt akoestisch omgevormd tot een standaard drie-akkoorden-kampvuur-song. “What are you all talking about?” vraagt de zanger halverwege cynisch aan de zaal. Het vele geroezemoes is niet zo verwonderlijk: het publiek komt vanavond vooral voor die oude hits, de rest is inwisselbare avondvulling. Verzoek voor de volgende tour: neem een band mee.

Je kunt geen reactie achterlaten.