The Ocean @ Patronaat, Haarlem

Door Jeffrey Zweep 31 oktober 2013 Reacties staat uit voor The Ocean @ Patronaat, Haarlem

The Ocean bracht eerder dit jaar met Pelagial een meesterwerk uit, een plaat over de lagen van de oceaan. De band focuste zich in eerste instantie op een instrumentale plaat, vanwege de stemproblemen van zanger Lo?c Rosetti, maar uiteindelijk voelde Rosetti zich goed genoeg om een hele plaat vol te schreeuwen. De vraag was echter hoe goed het geheel live zou klinken.

Het is rustig in de kleine zaal van het Patronaat, als het Poolse Tides From Nebula op de planken staat. De heren doen het prima, maar doordat de nummers te vaak in de typische post rock klanken verzanden kunnen ze zicht niet echt onderscheiden. Nee, de band klinkt vanavond als een echte dertien in een dozijn-band en dat is jammer.

Dan is het de beurt aan Shining. De Noren zijn een echte slow starter: alsof er nog wat diesel bij moest, zo traag en rommelig begonnen de heren. Het gas gaat er daarna gelijk op, in sneltreinvaart werkt de band zich de set door. Waar de band op plaat bij vlagen strontvervelend klinkt, is het live een stuk sterker. De band sluit de set af met een cover van King Crimson’s ‘21th Century Schizoid Man’, waarbij het publiek helemaal los gaat. Door een stukje freejazz in de outro eindigt de band echter weer zoals het begon: erg rommelig.

Dit is gelukkig niet het geval bij de set van The Ocean. Intro ‘Epipelagic’ loopt vlekkeloos over in ‘Mesopelagic: Into the Uncanny’. De band klinkt hier nog behoorlijk schel, maar het is Rosetti die de aandacht naar zich toetrekt. Wie had dat gedacht: de zanger die tijdens het opnameproces met ernstige stemproblemen kampte, weet vanavond enorm te imponeren.

Muzikaal is alles na het schelle begin gelukkig weer rechtgetrokken. De bas sound klinkt zo vet dat je je vingers erbij kan aflikken, het drumwerk heeft – zeker in de eerste helft van de set -? een gigantische groove en gitaarpartijen staan een tikkeltje rauw in de mix. Hierdoor klinkt het geheel iets agressiever in vergelijking met op plaat, niet in de laatste plaats door het feit dat Rosetti nóg meer schreeuwt.

Vanwege de stemproblemen in het verleden en om z’n stem niet te forceren besluit de vocalist om één nummer achter het podium uit te zitten, waardoor deze instrumentaal afgewerkt wordt. Iets wat absoluut geen smetje op de set is. Nee, het enige smetje is het feit dat het drumwerk van Luc Hess in de laatste nummers een beetje plichtmatig overkomt. Of dit komt door het feit dat hij en gitarist Jonathan Nido na deze tour de band verlaten, laten we even in het midden. Desondanks kunnen we spreken van een erg sterke show van deze Duitsers.

 

Je kunt geen reactie achterlaten.