I Love Techno 2013

Door Arend Oosterlee 12 november 2013 Reacties staat uit voor I Love Techno 2013

Dit weekend was het alweer tijd voor de achttiende editie van I Love Techno, dat elk jaar meer dan 30.000 feestgangers uit heel de wereld naar de Flanders Expo te Gent weet te halen. Het festival programmeert eigenlijk al jaren diverse muziekstijlen naast elkaar, en dus is het ook dit jaar eigenlijk vooral de Red Room waar techno-dj’s zoals Laurent Garnier, Marcel Dettmann, Len Faki en Chris Liebing draaien. De overige zes zalen worden bezet door namen als Gesaffelstein, Disclosure, Goose en The Bloody Beetroots.

De twee jonge broers van Disclosure, zeker niet één van de minste namen van het festival, staan geprogrammeerd als één van de eerste artiesten in de Green Room. Als het veelvuldige touren het duo één ding heeft geleerd, is het wel hoe ze een liveset moeten geven. De twee krijgen vanavond geen hulp van gastvocalisten (Jessie Ware die live een nummer mee kwam zingen op Melt! Festival staat ons nog vers in het geheugen), maar ze lijken het ook geen moment nodig te hebben. De liveset van de twee staat na tientallen, misschien wel honderden concerten in de afgelopen paar jaar, als een huis. Bovendien is debuutplaat Settle eerder dit jaar ingeslagen als een bom, en het heeft ze ondertussen duizenden fans opgeleverd. Die laten zich vanavond goed gelden, wat zorgt voor een geweldige sfeer. Hitjes als ‘F For You’ en ‘White Noise’ worden vanavond woord voor woord meegezongen en ondanks het relatief vroege tijdstip is de zaal al bijna helemaal gevuld, iets wat we de rest van de avond nog maar weinig tegenkomen. Als we het nog niet eerder gezegd hebben, 2013 is het jaar van Disclosure.

Hoewel Disclosure werkelijk niets verkeerd doet, weten ze ook geen moment echt verrassend uit de hoek te komen. Het duo heeft een uitstekende liveset ingestudeerd, maar dat is ook wel overduidelijk te zien. Een veel spannender set wordt gegeven door de Fransman Gesaffelstein, die al sinds 2008 aan de weg timmert en steeds meer succes boekt. Zo maakte hij vorig jaar een uitstekende remix van Lana Del Rey’s ‘Blue Jeans’. Recentelijk werkte hij aan Kanye West’s Yeezus, wiens nummers ‘Black Skinhead’ en ‘Send It Up’ hij mede produceerde. Dat zware, industri?le technogeluid dat vooral op dat laatste nummer te horen is, is ook kenmerkend voor het werk op zijn debuutalbum Aleph, dat nog geen twee weken geleden werd uitgebracht. Live neemt de Fransman lang de tijd om nummers van die plaat op te bouwen. In plaats van razendsnel naar de drop toe te werken, laat hij het publiek soms minutenlang in het ongewisse – zónder daarbij de aandacht te laten verslappen. Gesaffelstein laat hiermee zien risico te durven nemen – en dat resulteert in de beste set van het festival.

Na Gesaffelstein valt al snel op hoe vroeg I Love Techno dit jaar zijn kruit verschiet. Disclosure en Gasaffelstein gelden namelijk als misschien wel de twee grootste publiekstrekkers, en stelden beide allerminst teleur. Door beide sets nog relatief vroeg op de avond te programmeren heeft de organisatie de Flanders Expo al vroeg vol gekregen, maar een groot deel van het publiek lijkt er na deze twee concerten al een beetje doorheen te zitten.

Gelukkig staan er nog een aantal acts gepland om het publiek door de nacht te slapen. Wat te denken van technoveteraan Laurent Garnier, die vanavond voor de zevende keer op het festival mag aantreden? De ondertussen al 47-jarige dj hoeft zich eigenlijk niet meer te bewijzen, en laat simpelweg horen nog steeds één van de grootste dj’s ter wereld te zijn. Dat doet hij met een meer dan uitstekende set, die zich vandaag natuurlijk volledig richt op techno. Garnier heeft in het verleden bewezen ook uitstekend uit de voeten te kunnen met genres als house, en experimenteerde op zijn platen al eens met jazz-invloeden, maar vanavond is daar weinig van te horen. De dj wisselt rustige en opzwepende techno feilloos met elkaar af en maakt daarbij keer op keer uitstekende plaatkeuzes. Geen sterke of spannende liveset zoals bij Disclosure of Gesaffelstein, maar een ontzettend goede dj set, niets meer en niets minder – precies wat we van Laurent Garnier willen horen.

Een volwaardig bandoptreden is vervolgens te zien in de Yellow Room bij The Bloody Beetroots. De ietwat platte electropunk van Sir Bob ‘Cornelius’ Rifo – het enige vaste ‘lid’ van de groep – kan op de twee platen Romborama en HIDE al snel gaan vervelen, maar werkt live uitstekend. De band die Rifo om zich heen heeft verzameld voor deze nieuwe tour laat horen over uitstekende muzikale kwaliteiten te beschikken en speelt de nummers van The Bloody Beetroots dan ook vol overtuiging. Wat echter vooral opvalt, is het aanstekelijke enthousiasme dat de band op het podium laat zien. Bandleden rennen heen en weer over het podium, wisselen tussen nummers door van instrumenten, en blijven continu het publiek opzwepen om te blijven dansen. Zo etaleert de band op het podium dezelfde chaos die te horen is in de albums die Rifo als The Bloody Beetroots uitbrengt. Naarmate het optreden vordert valt echter wel op hoe plat en inwisselbaar veel van de nummers eigenlijk zijn. Wat hier niet aan meehelpt, is het feit dat het geluid bij het optreden ontzettend slecht is afgesteld, waardoor het geheel klinkt als één grote, warrige brei. Tegen het einde van het optreden gaat de band echter ook steeds wilder tekeer op het podium, en verschuift de nadruk steeds meer van elektro naar punk. Die tomeloze energie en zichtbaar plezier in het optreden dat de band laat zien maakt gelukkig een hoop goed, en zorgt voor een grotendeels geslaagd optreden.

Eén van de laatste optredens op het festival is wederom een band, en ditmaal is dat de Belgische elektrorockband Goose, dat eerder dit jaar ook al het openluchtfestival Pukkelpop mocht afsluiten. De band staat bekend om hun sterke liveoptredens, en ook vanavond valt het weer op hoe energiek en enthousiast de vier mannen op het podium staan. Gelijk valt ook op dat de zaal gevuld is met fans, want overal worden de nummers woord voor woord meegezongen. Het zorgt voor een geweldige sfeer in de zaal, maar toch weet Goose niet volledig te overtuigen. Veel van hun nummers lijken op elkaar en de meeste van die nummers zijn net iets te simpel. Zo speelt de band uitstekend, maar missen ze de muziek om écht indruk te maken.

Zo blijkt al met al dat I Love Techno misschien een kleine fout heeft gemaakt in de programmering, met de sterkste optredens vroeg in de avond en iets minder overtuigende daarna. Toch mag de organisatie ook dit jaar weer geprezen worden voor hun brede programmering, waarin vele genres zijn vertegenwoordigd. Wij kijken uit naar volgend jaar.

Je kunt geen reactie achterlaten.