TOY @ Rotown, Rotterdam

Door Michelle Westhoeve en Leonie Poot 6 maart 2014 Reacties staat uit voor TOY @ Rotown, Rotterdam

Flirten met de gitarist is er vanavond niet bij: het Britse TOY verschuilt zich op het podium van Rotown achter haargordijnen en rookwolken. En wie een oogje op de drummer heeft heeft al helemaal pech: van hem is de hele avond niet veel meer te zien dan af en toe een bewegende hand.?Ook de mensen die puur voor de muziek komen hebben het moeilijk: dikke wolken gitaargeweld verduisteren TOY’s psychedelische liedjes, al breekt af en toe de zon gelukkig door.

img_6692

Charlie Boyer and the Voyeurs

Charlie Boyer and the Voyeurs openen de avond met hun stevige garagerock. Het vijftal heeft een voorliefde voor noisy gitaren en is daarom een ideaal voorprogramma voor TOY. Maar waar Charlie en zijn Voyeurs kiezen voor hard, kiest TOY voor kei- en keihard. Meteen vanaf openingsnummer ‘Conductor’ trappen de silhouetten het gaspedaal keihard in en zijn oordoppen geen overbodige luxe. Toch is het knap hoe ze met een minutenlang instrumentaal nummer meteen de aandacht grijpen en vasthouden.

img_6729

TOY

De aandacht wil hier en daar toch nog wat verslappen. De band bouwt zulke grote muren van gitaargeruis dat de zang van frontman Tom Dougall er amper bovenuit komt. De subtiliteiten van TOY’s beide platen gaan verloren: er is alleen maar ruimte voor het keihard mishandelen van gitaren, waardoor nummers op elkaar gaan lijken.
Gelukkig kan het publiek af en toe op adem komen bij een wat lichter stuk. ‘Endlessly’, van nieuw album Join The Dots, klinkt ineens wél goed en veroorzaakt geen tinnitus. Het daarop volgende ‘Kopter’ wordt dan weer loeihard gespeeld, in een gejaagde versie die steeds sneller gaat. Toch is dit nummer al een vroeg hoogtepuntje in de setlist: aan het einde vliegt het nummer heerlijk uit de bocht en is het een genot om te kijken naar de headbangende silhouetten van de bandleden.

img_6700

TOY

Het kunstje wordt herhaald en keer op keer wordt het publiek gebombardeerd met harde dichtgesmeerde psychedelische jams. Het is wel goed allemaal, maar er mist iets. Door de enorme muur van geluid en de rookwolken laakt de band toch persoonlijkheid en charme. Dat is jammer, want met nummers als ‘Kopter’ en ‘Dead & Gone’ laat TOY toch zien een hoop talent te bezitten.
Het vijftal sluit af met ‘Join The Dots’ van het laatste album en verdwijnt dan zonder toegift van het podium. De show roept gemengde gevoelens op: het was wel goed en de potentie is er wel, maar door het slechte geluid (wat overigens zelden voorkomt in Rotown) krijg je toch het idee dat dit nog veel beter had kunnen zijn.

Tekst: Michelle Westhoeve

Fotografie: Leonie Poot

Je kunt geen reactie achterlaten.