5 Days Off 2014: Nils Frahm @ Paradiso, Amsterdam

Door Natasja ter Voert 11 maart 2014 Reacties staat uit voor 5 Days Off 2014: Nils Frahm @ Paradiso, Amsterdam

Bijna een half uur na de geplande aanvangstijd van acht uur steekt?Nils Frahm zijn hoofd van achter de gordijnen op het podium van de mooiste zaal van Nederland vandaan. Warrig haar, simpel t-shirtje, sneakers met opvallende sokken. Je zou hem nog altijd zomaar voorbij kunnen lopen. Jaren geleden stond hij hier voor het eerst, in het bovenzaaltje, samen met Peter Broderick. Zijn al even muzikale vriend liet hem de grote zaal zien en hij dacht: ‘Zou ik hier… misschien… ook eens zelf kunnen staan?” De realiteitszin niet vreemd geeft hij tijdens?zijn optreden in de Amstelkerk (2012)?al toe: “Some things you never achieve, so you try real hard at other things”. En die tomeloze inzet werpt voor hem steeds meer zijn vruchten af.?Intussen speelt hij met zijn met elektronica doordrenkte minimalistische pianomuziek namelijk toch maar mooi de grote zaal vol tijdens 5 Days Off.

Groots staat het aangekondigd: Nils Frahm speelt een ‘electronic set’ tijdens dit festival. Sommige aankondigingen gaan zelfs zo ver dat ze het ‘meer club-geori?nteerd’ willen noemen. En jawel, hij begint met een vrijwel uitsluitend elektronisch nummer, mét beat, dat hij zelf een ‘shitty techno track’ noemt. Grensverleggend is het inderdaad niet, maar om Frahm eens aan de knoppen te zien staan en een oproep te horen doen of we misschien, als we daar zin in hebben, een beetje met onze kont willen schudden is toch een leuke ervaring.

Al snel volgt toch de vraag of we het erg vinden als hij ook iets van zijn bekendere, reguliere werk ten gehore brengt. Zeker niet! Dus de piano komt weer gewoon van stal, in de stage-, vleugel-, en upright-variant, en de muzikale achtbaan die zijn optredens zijn gaat weer van start. Onovertroffen in zijn timing speelt hij uitzinnig, woest, cirkelend, en dan weer ingetogen. Het ene moment samplet hij zijn spel om er keer op keer op keer overheen op te nemen, het andere zit hij moederziel alleen achter een piano ineens heel klein en kwetsbaar te spelen. Hoogtepunten zijn er dan ook in extremen: gehamer rechtstreeks op de snaren in het waanzinnige afsluitende epos ‘For – Peter – Toilet Brushes – More’ en het ingetogen ‘You’. Perfect is het niet, vanavond. Prachtig wel, en spannend ook. Mocht deze artiest ditzelfde groeipad blijven volgen, staat hij over een jaar in nog veel grotere zalen. Mogelijkheden om zijn schoenen te verruilen voor andere exemplaren zullen er dan niet meer zijn. Maar hij verdient het wel.

Je kunt geen reactie achterlaten.