Fall Out Boy @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Lodewijk Hoebens 11 maart 2014 Reacties staat uit voor Fall Out Boy @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Wie vorig jaar aanwezig was bij Lowlands of Pukkelpop heeft waarschijnlijk de terugkeer van poppunkers Fall Out Boy opgemerkt. Met het nieuwe album Save Rock and Roll en de meer hardcore klinkende EP PAX AM Days op zak is het viertal uit de buurt van Chicago de laatste maanden te vinden in de Europese zalen. Zaterdag streken ze neer in de Amsterdamse Heineken Music Hall. The Pretty Reckless, de band rondom Gossip Girl-actrice Taylor Momsen zorgt deze tour voor het voorprogramma. Nationale trots The Charm the Fury neemt de afterparty voor haar rekening.

Zowel het voor- als na programma bieden een mooie verschijning achter de microfoon. Waar The Pretty Reckless in dienst staat van actrice, model en zangeres Taylor Momsen is dat bij The Charm The Fury wel anders. Frontvrouw Caroline Westendorp brengt met haar gevarieerde vocalen zeker wat extra’s, maar het is het sterke samenspel van de band waardoor de kwaliteit echt naar boven komt. Rondom Momsen bevinden zich drie potige muzikanten die genoeg ervaring hebben opgedaan in andere bands maar vervangbaar lijken. Er staat niet echt een eenheid. Sommige songs klinken best inwisselbaar. De muziek bevindt zich voornamelijk in de regionen van grunge en powerrock. Hoewel de gitarist zich behoorlijk kan uitleven is het werk van debuut Light Me Up uit 2010?niet boeiend genoeg.

Gelukkig weet de frontvrouw, net als de rest van de band in het zwart gekleed, de aandacht te trekken met sensueel gedans à la Steven Tyler. Momsen zingt en kreunt als een jonge Courtney Love. ?”Way Down Below”, zingt de pas twintigjarige, tijdens nieuwe single ?’Heaven Knows’ terwijl op haar shirt een gouden pijl richting haar vrouwelijkheid wijst. Het nummer is afkomstig van Going to Hell, de nieuwe plaat die 18 maart moet uitkomen. Door het snellere tempo en betere samenspel klinkt het nieuwe materiaal veel beter. Het publiek reageert vervolgens veel enthousiaster. 3FM draait de track ook. Tot slot krijgt The Pretty Reckless met titeltrack ‘Going to Hell’ de HMH nog één keer opgezweept voordat de jongens van Fall Out Boy aan hun set beginnen.

Vlammend gaat het viertal van start met opener ‘The Phoenix’ van het nieuwe album Save Rock and Roll.?Het maakt niet alleen duidelijk dat Fall Out Boy herboren is. De band, gehuld in bivakmutsen, brengt bovendien een aanstekelijke intensiteit teweeg die de hele show blijft voortduren. Af en toe loopt het uit de hand. Meisjes die samengepakt staan en kwaad weg lopen omdat ze nogal misselijk lijken. Hun idolen zijn eindelijk weer in het land, slechte timing om dan onwel te worden. Ondertussen gaat Fall Out Boy stevig verder met ‘I Slept with Someone in Fall Out Boy and All I Got Was This Stupid Song Written About Me’. Niet alleen de langste titel van vanavond maar ook een goede rocksong die niet vaak wordt gespeeld. Afkomstig van doorbraakalbum From Under the Cork Tree waarvan uiteraard ook de meezingers ‘Dance, Dance’en ‘Sugar We’re Going Down’ de revue passeren. Dat meezingen vanavond centraal staat is dan ook een understatement. Niemand zal echter zo zuiver zingen als Patrick Stump. Wat een strot heeft die man, zijn stem heeft niets te lijden gehad aan de vele verloren kilo’s gedurende de break van de band. Tussen de nummers door laat hij de interactie over aan bassist en boegbeeld Pete Wentz die met een simpel knipoogje nog altijd de dames op de voorste rijen in vervoering weet te brengen.

Zijn verhalen over save rock and roll zijn minder boeiend maar net als gitarist Joe Trohman blijft hij druk heen en weer rennen, springen en dansen op het verhoogde podium. Hoog in het midden doet de drummer met bloot bovenlijf en imposante tattoos Andy Hurley dienst als draaiende motor. Samen met Trohman begonnen ze tijdens de pauze van Fall Out Boy even de supergroep The Damned Things met leden van Anthrax, Every Time I Die en Volbeat. Duidelijk waar de muzikale voorliefde van de twee leden ligt. Opvallend dat de nieuwe plaat in tegenstelling tot de grootse aanwezigheid van drums weinig gitaren bevat. Bovendien speelt Stump ook gitaar. Gelukkig mag de gitarist met afro, ergens hangend tussen Jimi Hendrix en Slash, ons al vrij vroeg op een knappe gitaarsolo trakteren. Tijdens oud werk als ‘This Ain’t a Scene, It’s an Armsrace’ en met name gedurende de cover van ‘Beat It’ laat hij nogmaals zien wat hij in huis heeft. Eddie van Halen zou trots zijn.

Nadat de lichten uitgaan en door de speakers een volgende flauwe boodschap over punkrock klinkt, duikt de band op, net voor de tribune. Moeilijk te zien, wat ook geldt voor de vele die-hardfans die vooraan staan en pissig zijn omdat ze niks kunnen zien. Op een platformpje brengt de band zonder de drummer een akoestische mini set. Best een leuke afwisseling maar het haalt enigszins de vaart uit de show. Vele fans dringen zich richting het midden van de zaal maar willen het einde van de show uiteraard ook vooraan meemaken. Na het akoestische intermezzo neemt de drummer het heft in handen en zet een knallende drumsolo in dat overgaat in ‘Dance, Dance’, een oudje met een lekker tempo dat het publiek in de HMH opnieuw verandert in een kolkende massa. Opvallend dat de nummers van de nieuwe plaat even hard worden meegezongen als de rest van het oeuvre.

Met de combinatie van het opgefokte ‘I Don’t Care’ en de comebacksingle ‘My Songs Know What You Did in the Dark’ gaat het dak er helemaal af. Geen moshpits of crowdsurfers. Vooral meezingen, veel gejuich en gooi de armen de lucht in. Elke FOB-fan weet dat er dan nog enkele fan favourites niet zijn gespeeld. Zo begint het viertal de toegift met de titeltrack van het nieuwe album ‘Save Rock and Roll’. Op plaat speelt Elton John mee, live kruipt Stump achter de piano dat op de bovenste etage staat van het platform. Helaas valt het nieuwe materiaal zoals vaker vanavond uit de toon, het publiek maalt er niet om en zingt enthousiast mee. Gelukkig eindigt Fall Out Boy voor de fans van het eerste uur met twee toepasselijke oudjes. ”One Night, One More Time, Thanks for the Memories!” klinkt het tijdens het refrein van ‘Thnks fr th Mmrs’ en daarmee is niks te weinig gezegd.

Kan het nog toepasselijker? Sinds jaar en dag is de vaste afsluiter van de jongens ‘Saturday’ en afkomstig van debuut Take This to Your Grave, ondertussen alweer dik tien jaar oud. Na de break blijft de populariteit van de jongens groeien, al wijken ze muzikaal steeds verder af van hun punkroots. Ondanks dat eind vorig jaar het ruigere PAX AM Days uitkwam. Dat we voorlopig nog niet van ze af zijn blijkt uit de boekingen door de grote Europese festivals voor komende zomer. Er gaan geruchten dat ze begin juni op Pinkpop staan. Even afwachten tot komende woensdag wanneer de perspresentatie plaatsvindt.


Je kunt geen reactie achterlaten.