Cloud Control @ Tivoli de Helling, Utrecht

Door Inge Gruijters 14 maart 2014 1

Enkele jaren geleden (2011) moest je een redelijk matig optreden van indiepopband The Drums voor lief nemen om Cloud Control, als voorprogramma, live te kunnen aanschouwen. Tegenwoordig doet Cloud Control met eigen shows zowel Rotterdam, Nijmegen als Utrecht aan. Ook bij de laatste van de drie, in een aardig gevuld Tivoli, waren wij aanwezig

De Amsterdammers van Twin Shades openen de avond. De jongens komen heel kalm en zonder iets te zeggen het podium op gewandeld, maar dan begint het gitaargeweld. Hun psychedelische stonerrock kan het aanwezige publiek bekoren. De muziek doet denken aan Ty Segall met een vleugje The Doors, maar dan wat steviger en met een meer hedendaagse sound. Het zijn mannen van weinig woorden, ze laten de muziek voor zich spreken en dat werkt uitstekend. Een interessant Nederlands bandje om in de gaten te houden.

Dan is de beurt aan de psychedelische indierockband Cloud Control. Zich verschuilend onder petten, slobberige truien en lange lokken haar voor de gezichten wordt ‘Scream Rave’ ingezet, tevens de openingstrack van de meest recente plaat Dream Cave. Via ‘Dojo Rising’ belanden we aan bij een lekker uitgebreide en funky uitvoering van ‘Island Living’. De Australi?rs zijn niet bepaald spektakelmakers, maar tijdens dit nummer worden er zowaar brandende sterretjes in de gitaar van leadzanger Alister Wright gestoken.

Uiteindelijk gaan de petten af en de slobberige truien uit, waardoor het gezelschap op het podium er direct wat toegankelijker uitziet; toetseniste en zangeres Heidi Lenffer blijkt zelfs gehuld in een vrolijk bloemenjurkje. De set lijkt voor het publiek ook pas interessant te worden, wanneer er songs worden gespeeld van debuutalbum Bliss Release. Al bij de eerste tonen van bijvoorbeeld ‘Meditation Song #2’ klinken er enthousiaste en aanmoedigende kreten uit het publiek. Vooral publieksfavoriet ‘Gold Canary’ kan op veel bijval rekenen. Waar de andere nummers live opvallend veel steviger worden gespeeld dan op de albums, begint ‘Gold Canary’ net zo mooi en ingetogen als op de plaat; hier wordt echter gemashupt met ‘Pepper’ van de Butthole Surfers inclusief een stukje rap. Een onverwachte wending, maar wel een gaaf intermezzo; Cloud Control gaat even helemaal los en mengt hun eigen bezwerende pianoklanken met de beukende gitaren van ‘Pepper’. Na ‘Scar’ en ‘There’s Nothing in the Water We Can’t Fight’ is de reguliere set afgelopen. De band komt nog even terug om onder andere, op verzoek van iemand uit het publiek, ‘My Fear’ te spelen. Naar eigen zeggen hadden ze dat nummer al ruim 3 jaar niet gespeeld, maar daar was niets van te merken.

De band maakt weinig contact met het publiek, maar ze benadrukken wel een aantal keer dat ze het geweldig vinden om in Nederland te zijn. Het is moeilijk om te bepalen of ze het menen; het kan natuurlijk image zijn, gedurende het gehele optreden kan er bij de hele band geen glimlachje vanaf. Misschien heeft een deel van het publiek zich dat aangetrokken, de achterzijde van zaal kon je in ieder geval het beste mijden als je iets van het concert mee wilde krijgen; de ‘hipsters’ achterin vonden zichzelf duidelijk veel interessanter dan de band op het podium. De muziek lijdt er gelukkig niet onder; de set is een mooie mix met nummers van beide albums, de samenzang is prima en het is mooi om te zien dat deze band niet zomaar klakkeloos de cd naspeelt, maar live de nummers net even wat anders en lekker stevig laat klinken.

Eén reactie »