East India Youth – Total Strive Forever

Door Chantal Koolhaas 17 maart 2014 Reacties staat uit voor East India Youth – Total Strive Forever

East India Youth - Total Strive Forever (115x115)(Album – Stolen Recordings) Ooit was William Doyle frontman van – het waarschijnlijk niet zo bekende – Doyle & The Fourfathers. Maar Doyle verloor het vertrouwen in de gitaren en het vermogen om zichzelf tot uiting te brengen via rockmuziek, dus ging hij in zijn eentje aan de slag. Hij weidde drie jaar aan het maken van zijn eerste album Total Strive Forever. Zijn optreden op Eurosonic was helaas niet zo overtuigend, maar wie weet hoe zijn muziek op plaat klinkt.

Total Strive Forever begint sterk met ‘Glitter Recession’ waarin het tempo van de elektronica gestaag wordt opgevoerd naarmate het nummer vordert. De twee melodielijnen die door elkaar heenlopen sluiten naadloos op elkaar aan en zijn een fijn staaltje ambient waarin experimentele elementen niet ontbreken. Wanneer ‘Total Strife Forever I’ hier prettig in overloopt is de vergelijking met Fuck Buttons niet ver gezocht. Het nummer wordt gekenmerkt door een ingetogen intro, waarna laag over laag wordt gelegd, de bass opzweept en je tot het einde van het nummer in zijn greep houdt.

Hoe anders is dan ‘Dripping Down’, waarin Doyle voor het eerst zijn heldere stemgeluid laat horen. Door deze zanglijnen neemt het popgenre de overhand en biedt een fijne afwisseling voor het experimentele begin van de plaat. Doyle zorgt dat de nummers met en zonder vocalen op de eerste helft van de plaat goed worden afgewisseld, waardoor de soms trage ambientgeluiden niet gaan vervelen. Kijk hierbij bijvoorbeeld ook naar – het eigenlijk treurige – ‘Heaven How Long’, waarin Doyle zich hardop afvraagt hoe lang het nog duurt voordat hij de hemel zal zien.

Maar met ‘Looking For Someone’ keert het tij en weet Doyle zichzelf niet meer zo goed te verkopen. ‘Looking For Someone’ heeft weinig power en Doyles stemgeluid klinkt voor het eerst een beetje zeurend. Hierna beginnen de tracks enigszins op elkaar te lijken en is de spanning eruit. De tracks worden minder goed opgebouwd en kabbelen op hun eigen wijze door. Doordat de tweede helft van de plaat zo’n andere sfeer heeft dan de eerste, blijf je met een dubbel gevoel achter. Die East India Youth heeft wel wat, maar weet onze aandacht nu nog niet goed vast te houden.

Je kunt geen reactie achterlaten.