Pink Mountaintops – Get Back

Door Tim van Meurs 17 april 2014 Reacties staat uit voor Pink Mountaintops – Get Back

pinkmountaintops-get-back(Album – Konkurrent) Pink Mountaintops-frontman Stephen Bean is maar een druk mannetje. Toen het eerste album van de band niet werd opgepikt besloot hij een album uit te brengen met een andere band, met een zeer gelijkwaardige naam; Black Mountain. Door de positieve kritieken die deze band voor hun debuutalbum kreeg, kwam ook Pink Mountaintops meer in het licht. En nu, tien jaar later, heeft Bean er nog steeds niet één kunnen laten vallen.

Na wat losse flodders in 2011 en een filmsoundtrack in 2012 van Black Mountain, vond de Canadees het weer tijd om de studio in te duiken met zijn vrolijker gekleurde bandje. Al kan Pink Mountaintops eigenlijk niet eens een bandje genoemd worden. Hoewel het officieel bestaat uit twee leden (Bean en The Delta 72-frontman Gregg Foreman), is de lijst met artiesten die mee hebben gewerkt aan de verscheidene albums van de band erg indrukwekkend. Leden van bands als Godspeed You! Black Emperor, Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra, The Black Angels, Cat Power en Cold War Kids hebben allemaal een steentje bijgedragen aan de discografie van Pink Mountaintops, waardoor het veel meer is dan slecht een Black Mountain-side project.

Met zulke namen aan je zijde heb je wel wat waar te maken en met Get Back, het vierde album van de groep, wordt dit ook zeker gedaan. Het album blinkt uit in verscheidenheid; albumopener ‘Ambulance City’ start met een kort instrumentaal salvo, waarna Beans stem inkomt zoals we kennen uit punk van vervlogen tijden en vervolgens lijkt de band met ‘The Second Summer of Love’ het midden te zoeken tussen Bruce Springsteen en Kasabian. Die laatste naam komt nog wat vaker terug op het album; Beans stem doet vaak denken aan die van Tom Meighan, de zanger van Kasabian, en wanneer in het begin van ‘North Hollywood Microwaves’ meerdere malen gezongen wordt over switchblades, lijkt dit bijna een overduidelijke knipoog naar de britten. Met dit nummer bereikt Pink Mountaintops echter wel het hoogtepunt van Get Back; de sterk aanwezige blazers, het rommelige gitaarspel en de praatzang van Giant Drag’s Annie Hardy. Tekstueel gezien zou dit nummer “the filthiest song in [label] Jagjaguwar’s catalogue” zijn en hier kunnen ze wel eens gelijk in krijgen. Hardy rapt vooral over haar seksuele escapades, zoals “You just might get it in the butt, ‘cause I love it. I am a slut” en “Rod Stewart and me at the hospital, getting our tummies pumped ‘cause they’re both full, both full of cum”. Juist ja.

Toch zorgt dit zooitje ongeregeld voor een album dat over de gehele linie prima te beluisteren is. Een meesterwerk is het niet en veel jaarlijstjes zal het niet halen, maar met Get Back heeft Stephen Bean toch weer bewezen dat Pink Mountaintops zijn bestaansrecht nog steeds verdient.


Je kunt geen reactie achterlaten.