Minor Alps @ Rotown, Rotterdam

Door Leonie Poot 2 mei 2014 Reacties staat uit voor Minor Alps @ Rotown, Rotterdam

De supergroep Minor Alps, bestaande uit Juliana Hatfield en Matthew Caws, heeft apart van elkaar al lang geleden haar sporen verdient in de muziekindustrie. Zij liet begin jaren negentig menig mannenhart sneller kloppen met de band Blake Babies en later als soloartiest, hij deed dat bij pubermeisjes met de band Nada Surf. Hoewel de debuutplaat Get There al een tijdlang ‘in the pipeline’ zat, zoals de Amerikanen dat zo mooi kunnen zeggen, heeft het toch zo’n twintig jaar geduurd eer het album het levenslicht zag.

Get There was niet de eerste samenwerken tussen de twee. Door de jaren heen hebben ze over en weer op elkaar projecten mee gedaan, hij bij haar op het nummer ‘Such a Beautiful Girl, ‘ zij bij hem op de Nada Surf b-kant ‘I Wanna Take You Home.’ Dit laatste nummer is, hoe toepasselijk, vanavond het eerste nummer van hun set.

img_9209

Het duo oogt ontspannen en heeft vanavond, om de boel wat op te schudden, van plaats gewisseld. Juliana staat rechts op het podium, Matthew links. Dit zorgt al snel voor logistieke en symmetrische problemen en Juliana gooit haast direct bij opkomst de boel weer om.

Vanavond een combinatie van het debuutalbum van Minor Alps en hun individuele werk. Een poging tot verzoekjes strandt al met de eerste aanvraag; Nada Surf’s ‘The Fox’. Caws schudt met zijn hoofd en geeft toe dat hij niet meer weet hoe het nummer gaat. En het zijn meer van dit soort situaties die het optreden maken tot wat het is. Het verhaal van Hatfields moeder, werkend als Playboy-bunny in NYC, die door een man meegevraagd werd naar Rotterdam (maar niet ging). Caws die uitlegt waarom je de gitaarsnaren moet losdraaien als je je gitaar meeneemt in het vliegtuig (niet de druk in de cabine maar het schudden bij turbulentie en de landing kunnen er voor zorgen dat de nek breekt). Het is een optreden waarin de twee muzikanten zich niet meer hoeven te bewijzen, de carrière is opgebouwd, ze hebben beide al muzikale mijlpalen bereikt, en Minor Alps is puur voor het plezier.

naamloos-1

Fans van de individuele artiesten zullen wellicht, zonder eerst naar Get There te hebben geluisterd, wat teleurgesteld zijn, want de debuutplaat lijkt in weinig op het eerdere werk van Hatfield en Caws. Wel roept het optreden vanavond een soort nostalgie op naar muziek waarvan je niet wist dat je het miste. De twee hebben het typische jaren negentig-geluid in een 2014-jasje weten te stoppen.

Nummers worden vanavond gestript van poespas. Waar op het album de elektrische gitaren nog wel eens worden opgepakt spelen de twee vanavond enkel op de akoestische variant met af en toe ondersteuning van een laptop en keyboard. Een juweeltje als ‘I Don’t Know What To Do With My Hands’ mist hierdoor de body die het nummer op plaat heeft. De perfecte samenzang laat echter ieder schoonheidsfoutje vanavond verdwijnen. Zelden hebben stemmen zo goed samen geklonken als die van Hatfield en Caws.

img_9239

In de toegift de Kim Carnes cover ‘Bette Davis Eyes’, een nummer wat wellicht populair was in de jaren tachtig maar toch al snel het stempel ‘guilty pleaser’ opgeplakt kreeg. In onze ogen onderstreept het des temeer dat Minor Alps wars is van ‘wat moet’ en vooral het ‘wat kan’ van dit stadium van hun carrière omarmt. En dat zorgt voor een ontzettend fijn optreden.


Je kunt geen reactie achterlaten.