Neil Finn @ Carré, Amsterdam

Door Lodewijk Hoebens 10 mei 2014 2

Pure nostalgie heerst er in het wondermooie theatergebouw Carré. Niemand minder dan Neil Finn, frontman van Nieuw-Zeelands bekendste band Crowded House, geeft een optreden in Amsterdam om zijn nieuwe plaat Dizzy Heights voor te stellen. Dertien jaar hebben we moeten wachten op het derde solo album van de woordkunstenaar. Uiteraard heeft de man in de tussentijd niet stil gezeten en was hij bovendien nog regelmatig in ons land. Was het niet samen met zijn broer Tim als de Finn Brothers, dan wel als zanger van Crowded House met optedens in de HMH en de zaal waar hij vanavond staat.

NF-01

Neil Finn?laat al snel merken een speciale band te hebben met Nederland. Zo was hij met zijn eerste band van zijn oudere broer Tim, Split Enz, al regelmatig te vinden in Nederland. De ene na de andere anekdote wordt aangehaald. Finn neemt alle tijd tussen de nummers en zo komt het ook over op het publiek. De zanger, netjes in pak met gympen en een flinke dos grijze haren, straalt en blijkt vol humor te zitten. Niet alleen heeft hij een vrij jonge band, inclusief vrouwlief Sharon op bass. De zes koppige band bezit veel enthousiasme en is muzikaal erg getalenteerd. Daarnaast steelt zangeres Lisa regelmatig de show. Neil zelf oogt nog zeer fit voor zijn 55 jaar, waarvan hij er bijna 35 heeft opzitten als muzikant. We zien hem over het podium springen en een enkele keer een koprol over de piano maken. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de twee en een half durende show voorbij vliegt.?Duidelijk wordt dat deze tour geen snelle manier is om geld te verdienen, al zijn de prijzen aanzienlijk. De set vormt een dwarsdoorsnede van Finn’s imposante carrière. Beginnen doet hij met het openingstweeluik van Dizzy Heights dat lekker bombastisch klinkt. Neil Finn zit links achter de piano, rechts speelt de gitarist licht psychedelisch, met centraal het kloppende hart in de vorm van de drums. Een organisch geheel dat wordt versterkt door de hallucinerende achtergrond visuals. Het lijkt op een melkweg vol vari?rende kleuren die verandert naargelang de toon van de muziek.

NF-02

‘Distant Sun’ is de eerste Crowded House song van vanavond en kan rekenen op veel enthousiasme in de niet geheel uitverkochte zaal. Even later gaan we verder terug in de tijd met ‘One Step Ahead’ uit het oeuvre van Split Enz. Een nummer dat deels blijkt te zijn geschreven in Utrecht. Het oudere werk met sprankelende synths en stevige gitaren zorgt er voor dat mensen af en toe hun handen op hun oren houden vanwege het geluidsgeweld. Dat het ook rustiger kan bewijst de Nieuw-Zeelander met het ?intieme ‘Message to My Girl’. Enkel met behulp van de piano, zoals het oorspronkelijk bedoelt was. De hoge noten lijken hem wat moeilijker af te gaan. Hij geeft het zelf ook toe en vergelijkt zijn stem als een mix van Mariah Carey en Tom Waits. Net als de rest van zijn band wisselt Neil voortdurend van instrument. In zijn geval tussen piano en gitaar. ”When you join your brother’s band, you need to play an instrument.” Neil is een klassiek geschoolde pianist maar weet ondertussen ook zeer behendig om te gaan met een gitaar. De zanger schittert tijdens heel wat? knappe solo’s. Met name nieuw werk zoals ‘Pony Ride’ en ‘Flying in the Face of Love’ bevatten een bonte mix van distortion, echo en andere effecten. Naast het bombastische ‘Divebomber’, vol samples en symfonie, kan ‘White Lies and Alibis’ bestempeld worden als het meest pompeuze nummer met Muse-achtige taferelen waarin gitaarrifs hand in hand gaan met pianoklanken. ”It’s a song about captivity”, verteld Neil aansluitend. De immer van kleur veranderende achtergrond houdt een donker rode kleur aan. In combinatie met de diverse spots verstekt het de reeds ontstane sfeer nog verder, wat op bepaalde momenten heel krachtig overkomt.

NF-03

Voor het rustige werk moeten we vooral bij de Crowded House meesterwerkjes zijn die vakkundig in de set verwerkt zijn. Na twee uurtjes heerst er een mijmering naar bepaalde nummers van de populaire Nieuw-Zeelandse band. Richting het einde van de reguliere set klinken de eerste noten van ‘Don’t Dream it’s Over’, wat kan rekenen op enorm gejuich. Tijdens de toegift, waarbij na het applaus iedereen blijft recht staan, lijkt Carré omgetoverd tot een soort van festivalweide. ”I hope I can make you dance, with only one piano.”, verteld Neil die in zijn eentje op het podium staat. Het publiek reageert op de muziek al dansend, klappend, stampt met de voeten en zingt noot voor noot mee met de klassiekers ‘Fall at Your Feet’, een stukje van ‘Chocolate Cake’, ‘Private Universe’ en tot slot het magnifieke ‘Four Seasons in One Day’. Tussendoor is er nog tijd voor verzoekjes zoals de Split Enz track ‘the Devil You Know’ en een niet geheel foutloze cover van the Smith’s ‘There is a Light that Never Goes Out’. Roadies doen gedurende de show uitstekend hun werk, maar uitgerekend tijdens dit nummer is er wat miscommunicatie. Het publiek vindt het allemaal niet erg en er weerklinkt een euforisch gejuich wanneer Neil het heeft over een reeks concerten, waarbij hij ons landje wederom zal aandoen. Finn is blij dat er geen vaste eindtijd is vanavond en wil daarom in de toekomst enkele avonden achter elkaar spelen. ‘Like Bruce’, vult Neil aan, waarna hij een stukje ‘I’m on Fire’ speelt op de piano. Om de prachtige avond op gepaste wijze af te sluiten, start hij met ‘Four Seasons in One Day’. De band komt nog eenmaal het podium op en samen met het publiek brengt Neil de show op waardige wijze tot een einde. De aanwezigen worden vanavond getrakteerd op dertig nummers vol klasse, waarvan er? maar liefst negen van het nieuwe album Dizzy Heights afkomstig zijn. Des te meer reden om volgend jaar maar weer snel terug te komen.

NF-04

Tekst: Lodewijk Hoebens
Fotografie: Armand Hoogland

2 Reacties »

  1. Erik 11 mei 2014 om 12:26 -

    goede en getrouwe recensie, wel jammer dat hij slecht geschreven is…