The War On Drugs – Lost In The Dream

Door Julien L'Ortye 16 mei 2014 Reacties staat uit voor The War On Drugs – Lost In The Dream

lost-in-the-dream_2(Album – Secretly Canadian)?Het grote voordeel aan het verschrikkelijk verlaat optekenen van je bevindingen van een album, is dat je inmiddels goed in kunt schatten hoe het album geland is. In het geval van The War On Drugs’ derde, Lost In The Dream gedoopt, valt dat op louter positieve wijze te beschrijven. Single ‘Red Eyes’, dat met zijn opzwepende drums en vloeiende en aanstekelijke combinatie van toetsen en gitaarspel misschien wel het meest toegankelijke nummer van de Amerikanen is, schopte het tenslotte zelfs tot 3FM Megahit. Een bekroning die vrijwel niemand ten tijde van de meer dan uitstekende voorganger Slave Ambient (2011) voorzien had.

Tel daarbij op dat de band rondom Adam Granduciel het eerder deze week zelfs tot een minuutje faam bij een van ’s lands best bekeken avondprogramma’s schopte en je zou kunnen stellen dat ze zich langzaam – al dan niet bewust – in de mainstream genesteld hebben. Helemaal niet erg, want met Lost In The Dream voegen de Amerikanen tien regelrechte parels toe aan hun oeuvre, goed voor een totaalduur van afgerond een uur. En het luisterplezier begint al bij seconde één, met de sluimerende drums van ‘Under The Pressure’, die een voorbode blijken van iets groots, iets magistraals. Een huzarenstukje van liefst negen minuten is het, waarmee The War On Drugs deze plaat opent. Gewaagd, maar als je het zo doet, kom je daar gemakkelijk mee weg.

Met de eerder genoemde single direct erna lijkt de band eens flink gas te gaan geven, tot plots ‘Suffering’ volgt, waarbij het gejank van een slidegitaar je tegemoet komt en Granduciel vocaal weer eens enorm tegen Bob Dylan aanschurkt, zoals ‘ie dat stiekem de hele plaat lang doet:. Het blijkt echter allesbehalve een voorbode voor meer tranentrekkers, want ‘An Ocean In Between The Waves’ is met zijn fantastische solo vlak voor de helft van het liedje weer een uptempo-track, een hele goede zelfs.

‘The Haunting Idle’ is na ‘Eyes To The Wind’, dat het eventueel laten afdwalen van je gedachten na het rustigere, galmende ‘Disappearing’ onmogelijk maakt, een beetje een vreemde eend in de bijt. Volledig synthgedreven, wat verdwaalde gitaren in een paar lagen eronder en geen vocalen, maar onderwijl tóch interessant. Hoe? Joost mag het weten. Het zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat Granduciel en de zijnen je, wanneer je je na een luisterbeurt of twee à drie volledig over hebt gegeven, van top tot teen meezuigen in deze plaat, die naar alle waarschijnlijkheid aan het einde van het jaar – terecht – in de hoogste regionen van de jaarlijstjes terug te vinden zal zijn.


 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.