tUnE-yArDs @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Leonie Poot en Saskia Naafs 20 mei 2014 Reacties staat uit voor tUnE-yArDs @ Bitterzoet, Amsterdam

Alsof ze net een rondje heeft hardgelopen door het Vondelpark, zo komt Merrill Garbus het podium op. De blauwgroene Nikes worden afgetrapt, de reusachtige oranje bidon naast de microfoonstandaard gezet. De apparatuur die net zorgvuldig door de roadies op het veel te kleine podium is neergezet, wordt eerst even opnieuw gerangschikt. Garbus past nauwelijks tussen haar drumset, keyboard en indrukwekkende verzameling pedalen (we tellen er minstens zeven) in.

Om haar heen heeft ze een bassist en toetsenist, twee achtergrondzangeressen en nog een vrouwelijke drummer verzameld. Alle vijf in oorlogskleding, met fluor verfstrepen in het gezicht, klaar voor de strijd. Degenen die vooraan staan, worden zelfs met oordopjes in omver geblazen door het indrukwekkende geroffel en het vierstemmige geschreeuw. tUnE-yArDs is op oorlogspad.

project_20140518_-tune-yards-140_0

Soms klinkt de muziek als een kinderpartijtje waar de aanwezigen high zijn van de winegums en cola, en losgaan op alle instrumenten en gebruiksvoorwerpen die ze kunnen vinden. Experimentele, haast na?eve muziek als uitlaatklep. Toch zijn de nummers ingenieus gelaagd opgebouwd, en de teksten soms onverwacht scherp.

Begin deze maand kwam derde plaat Nikki Nack uit. In vergelijking met voorganger w h o k i l l (2011) een album met meer elektronica en drums. Strakkere beats en minder Afrikaanse ritmes, maar nog even experimenteel. Waar frontvrouw Garbus voorheen bijna alle zang- en drumloopjes zelf samplede, heeft ze nu ondersteuning van een volledige band. Dat betekent ook dat ze op het podium iets minder dominant is. De uitbundig dansende achtergronddames leiden regelmatig de aandacht af met wilde armgebaren.

project_20140518_-tune-yards-163

Niettemin is Garbus nog steeds de blikvanger van de band. In haar strakke jurkje heeft ze wel iets weg van een goudglimmende, geschubde zeemeermin. Garbus heeft een diepe, krachtige stem, waarmee ze kan schreeuwen alsof ze op de barricades staat. ‘I mean it, don’t beat up on my body!’, roept ze tijdens ‘Manchild’.

Maar ze kan net zo goed hoog en zuiver uithalen, zoals in ‘Powa’ van w h o k i l l. De oudere nummers, vanavond goed vertegenwoordig, worden uitgekleed en rustig uitgevoerd: zonder extra percussie en achtergrondzangeressen, maar met Garbus op ukelele, ondersteund door een funky, lome bas.

Meest meeslepend zijn nieuwe nummers als ‘Water Fountain’ en ‘Hey Life’, met zenuwachtige percussie, dissonante akkoorden op het keyboardje dat Garbus als kind kreeg, een aanstekelijk meerstemmig refrein, en een 1-2-3-4-5-6-7-rap tussendoor. Er wordt uitbundig gedanst, meegezongen en gejoeld.

project_20140518_-tune-yards-212

Bitterzoet is het beste publiek van de Europese tour tot nu toe, merkt Garbus op, ‘maar zeg dat maar niet tegen de andere steden waar we geweest zijn’. Ze plakt een extra nummertje aan de reguliere set vast, waarna een luid sirene-achtig gejoel opstijgt voor de toegift. Een zeer enerverend optreden en een perfecte afsluiter van een luie zondag. Eigenlijk zou je tUnE-yArDs op ieder zomers festival willen hebben.?

Tekst: Saskia Naafs
Fotografie: Leonie Poot


Je kunt geen reactie achterlaten.