Tori Amos – Unrepentant Geraldines

Door Natasja ter Voert 25 mei 2014 Reacties staat uit voor Tori Amos – Unrepentant Geraldines

UnrepentantGeraldines(Album – Mercury Classics)?Myra Ellen Amos is beter bekend als Tori Amos en intussen alweer vijftig jaar oud. Haar nog altijd veelgeprezen debuut als solo-artieste, Little Earthquakes, kwam dan ook al 22 jaar geleden uit. Maar nu is het na een rijtje meer (Scarlet’s Walk, 2002) en minder (Midwinter Graces, 2009) geslaagde conceptuele albums, een uitstapje naar Tori-met-orkest (Gold Dust, 2012), en zelfs een musical (The Light Princess) tijd voor het eerste Tori Amos-album in een decennium waarop ze op een aantal tracks alleen met haar piano te horen is. Het heet Unrepentent Geraldines en zal voor de fans een verademing zijn. Je moet alleen altijd nog wel van haar stemgeluid en frasering houden.

Laten we alvast één ding voorop stellen: op Unrepentant Geraldines klinkt Tori Amos veel beter dan ze in lange tijd heeft geklonken. Gebaseerd op haar optredens van de afgelopen jaren leek haar stem niet meer wat het geweest is. En natuurlijk: een ouder wordende stem kan misschien de hoge uithalen van een ‘Hey Jupiter’ (1996) niet zo makkelijk meer halen, maar weg is nu het kraakje dat haar de afgelopen jaren vaak plaagde. Ook hebben haar lage en midden-registers aardig aan kracht gewonnen. Dat maakt dat een nummer als titeltrack ‘Unrepentant Geraldines’ nu wel goed werkt, maar dat vroeger niet had gedaan. Iets korter had hij alleen wel gemogen.

Dat het allemaal wel wat korter en bondiger mag is iets dat het hele album plaagt. Bijna een uur duurt het, maar gelukkig laat al die tijd ook voldoende tijd voor klassiek meanderende Tori-ballads als ‘Oysters’ en ‘Wild Way’. In ‘Oysters’ is zelfs een beetje van klassieker ‘Cloud on My Tongue’ (1999) te ontdekken, met zijn cirkelende vocalen. ‘Wild Way’ laat daarnaast wat ze kan doen met haar intonatie: een tekst als ‘I hate you / I hate you / I do’ laat weinig aan de verbeelding over, maar Amos is prima in staat om die verklaring om te buigen in een blijk van liefde. Tori zou Tori ook niet zijn als er een heleboel verwijzingen en symboliek in haar sterke teksten terug zouden komen. Ze heeft het als vanouds over het Christendom en de entertainment-industrie uiteraard, maar ook over ouder worden (’16 Shades of Blue’), ouderschap (‘Promise’), en de NSA (‘Giant’s Rolling Pin’). Dochter Natashya mag zelfs (verdienstelijk) een stukje mee komen zingen op ‘Promise’. En dan is er nog het klassieke pianospel in ‘Invisible Boy’. Al met al is er dus meer dan genoeg te ontdekken op dit album.

Een volgende keer, met wat secuurder snoeiwerk in het materiaal, zou er dus zelfs maar zo weer een uitstekend album van haar hand kunnen verschijnen. Voor nu bewijst Amos vooral dat ze nog altijd sterke, verzorgde producties neer kan zetten, relevante onderwerpen kan aansnijden en zich geen zorgen hoeft te maken over dat ze een dagje ouder wordt. Een verademing daarbij is dat ze nog altijd de onconventionele structuren niet schuwt en de ongemakkelijkheid niet uit de weg gaat. Dat zal ook zo zijn tijdens haar concerten volgende week, eerst in de Rotterdamse Doelen (26 mei) en daarna in het uitverkochte Amsterdamse Concertgebouw (29 mei). Want live is deze dame nog altijd op haar best.


Je kunt geen reactie achterlaten.